Zajączkowski:
Kolądzice -Z -pow. kaliski
1) 1386 T. Sir. I f. 6, 7: Collandzicz - Florianus de C. adversus Andream de Kaczky (v.). 2) 1391 T. Sir. I f. 18, 19: Colandzicze - Florianus de C. 3) 1393 T. Sir. I f. 53: Collandzicz - Florianus de C.
4) XVI w. Ł. II, 58: Kolyądzycze - villa, par. Błaszki, arch. kaliski. 5) 1496 P. 171: Colyądzicze - par. jw., pow. i woj. sieradzkie. 1511-1518 P. 180: Colandzice (1518 Kolendzice) - jw. 6) XIX w. SG IV, 258: Kolądzice, Kolędzice - wś nieznana.
1) 1386 T. Sir. I f. 6, 7: Collandzicz - Florianus de C. adversus Andream de Kaczky (v.). 2) 1391 T. Sir. I f. 18, 19: Colandzicze - Florianus de C. 3) 1393 T. Sir. I f. 53: Collandzicz - Florianus de C.
4) XVI w. Ł. II, 58: Kolyądzycze - villa, par. Błaszki, arch. kaliski. 5) 1496 P. 171: Colyądzicze - par. jw., pow. i woj. sieradzkie. 1511-1518 P. 180: Colandzice (1518 Kolendzice) - jw. 6) XIX w. SG IV, 258: Kolądzice, Kolędzice - wś nieznana.
Słownik Geograficzny:
Kolędzice, wś, dziś nieznana, wymienia ją Łaski (Lib. ben. II, 58) w par. Błaszki.
Agad, Księgi Ziemskie i Grodzkie Sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-173, karty 545-547.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Dokument stanowi szczegółową ugodę graniczną zawartą 22 lipca 1789 roku, która kładzie kres długotrwałemu sporowi terytorialnemu pomiędzy Maciejem Rola Zbijewskim (syn Ignacego i Marianny Zbijewskich) Kasztelanem Konarskim Sieradzkim i dziedzicem dóbr Inczewa oraz Tubądzina, a Bartłomiejem Walewskim Chorążym Lidzkim i jego synem Marcinem, właścicielami Dziebędowa i Kolędzic. Konflikt ten zapoczątkowany wzajemnymi zapozwami przed Sądem Ziemskim Sieradzkim jeszcze w 1784 roku, został ostatecznie skierowany do Sądu Polowego Województwa Sieradzkiego, który 18 lipca rozpoczął wizję lokalną na spornym gruncie. W toku przewodu sądowego, przy udziale sąsiadów – rodziny Ordegów (dziedziców dóbr Słomków Mokry), przesłuchano po czterech świadków z każdej strony, przeprowadzono dowody z dokumentów oraz sporządzono profesjonalną mapę geometryczną autorstwa Józefa Wojciecha Borowicza. Mimo formalnego toku sprawy strony kierując się chęcią zachowania sąsiedzkiego spokoju postanowiły zrezygnować z dalszego procesowania się i zawrzeć dobrowolne porozumienie, ustalając, że punkt początkowy granicy (narożność trzech dziedzin: Inczewa, Słomkowa Mokrego i Dziebędowa) zostanie oznaczony sypaniem trzech kopców według duktu przyznanego przez Zbijewskiego. Linię graniczną (ścianę) poprowadzono zgodnie z pierwotnym wytyczeniem kasztelana Zbijewskiego aż do punktu końcowego przy dwóch dawnych kopcach, które mają zostać odnowione, z dodatkowym usypaniem trzeciego kopca dla należącej do Zbijewskiego wsi Tubądzin. Ugoda ta definitywnie kasuje i „zamazuje” wszelkie inne dekrety i procesy toczące się w sądach ziemskich i grodzkich, w tym m.in. spór o drogę przez łąkę Tubądzką – Walewski zrzekł się pretensji do przejazdu przez tę łąkę w zamian za wyznaczony przez Zbijewskiego nowy dojazd na granicy Inczewa i Tubądzina. Dokument, podpisany w obecności licznych świadków pełniących rolę „przyjaciół” (m.in. Ignacego Błeszyńskiego i Stanisława Mikołajewskiego), ma charakter wieczysty i nieodwołalny, kończąc wszelkie dotychczasowe animozje prawne między rodzinami Zbijewskich i Walewskich.
Kolędzie, pustkowie w dobrach Dziebędów, nie odnalezione na mapach, leżące prawdopodobnie w gminie Błaszki.
1786
Agad, Księgi Ziemskie i Grodzkie Sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-173, karty 545-547.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Dokument stanowi szczegółową ugodę graniczną zawartą 22 lipca 1789 roku, która kładzie kres długotrwałemu sporowi terytorialnemu pomiędzy Maciejem Rola Zbijewskim (syn Ignacego i Marianny Zbijewskich) Kasztelanem Konarskim Sieradzkim i dziedzicem dóbr Inczewa oraz Tubądzina, a Bartłomiejem Walewskim Chorążym Lidzkim i jego synem Marcinem, właścicielami Dziebędowa i Kolędzic. Konflikt ten zapoczątkowany wzajemnymi zapozwami przed Sądem Ziemskim Sieradzkim jeszcze w 1784 roku, został ostatecznie skierowany do Sądu Polowego Województwa Sieradzkiego, który 18 lipca rozpoczął wizję lokalną na spornym gruncie. W toku przewodu sądowego, przy udziale sąsiadów – rodziny Ordegów (dziedziców dóbr Słomków Mokry), przesłuchano po czterech świadków z każdej strony, przeprowadzono dowody z dokumentów oraz sporządzono profesjonalną mapę geometryczną autorstwa Józefa Wojciecha Borowicza. Mimo formalnego toku sprawy strony kierując się chęcią zachowania sąsiedzkiego spokoju postanowiły zrezygnować z dalszego procesowania się i zawrzeć dobrowolne porozumienie, ustalając, że punkt początkowy granicy (narożność trzech dziedzin: Inczewa, Słomkowa Mokrego i Dziebędowa) zostanie oznaczony sypaniem trzech kopców według duktu przyznanego przez Zbijewskiego. Linię graniczną (ścianę) poprowadzono zgodnie z pierwotnym wytyczeniem kasztelana Zbijewskiego aż do punktu końcowego przy dwóch dawnych kopcach, które mają zostać odnowione, z dodatkowym usypaniem trzeciego kopca dla należącej do Zbijewskiego wsi Tubądzin. Ugoda ta definitywnie kasuje i „zamazuje” wszelkie inne dekrety i procesy toczące się w sądach ziemskich i grodzkich, w tym m.in. spór o drogę przez łąkę Tubądzką – Walewski zrzekł się pretensji do przejazdu przez tę łąkę w zamian za wyznaczony przez Zbijewskiego nowy dojazd na granicy Inczewa i Tubądzina. Dokument, podpisany w obecności licznych świadków pełniących rolę „przyjaciół” (m.in. Ignacego Błeszyńskiego i Stanisława Mikołajewskiego), ma charakter wieczysty i nieodwołalny, kończąc wszelkie dotychczasowe animozje prawne między rodzinami Zbijewskich i Walewskich.
Dziennik Powszechny 1833 nr 110
Komornik Powiatu Wartskiego i
Sieradzkiego. Zawiadamia szanowną publiczność, iż w d. 25 Maia r.
b. o godzinie 10 z rana, w mieście Warcie, przed W. Wawrzeńcem
Janczewskim Reientem Powiatu Wartskiego, wypuszczone będą przez
publiczną licytacyą przezemnie sądownie zaięte dobra ziemskie
Dziebendów, z realnościami Dezertą, Kolędzie, w Powiecie
Wartskim, w Obwodzie i Woiewództwie Kaliskiem położone, z
inwentarzami gruntowemi, na lat trzy, poczynając od 24 Czerwca r. b.
i warunki w każdym razie u wspomnionego Reienta przeyrzyć można. O
cenie dzierzawney nie iest wiadomo, gdyż dobra te nigdy w dzierzawie
nie były. Warta dnia 11 Kwietnia 1833 roku. Józef Waliszewski.
Dziennik Powszechny 1834 nr 79
Kommissya Woiewództwa Kaliskiego.
Podaie do powszechney wiadomości, iż w zastosowaniu się do
ogólnych przepisów rządu względem dalszego zarządzenia dobrami
sekwestrowi lub konfiskacie uległemi, dobra poniżey wymienione, a
do tey kategoryi należące, w drodze publiczney licytacyi
wydzierżawiać będzie na lat trzy od dnia 1 Lipca r. b. wraz z
porządkami ekonomicznemi, tudzież inwentarzami, takiemi iakie się
gdzie znayduią miejscowe, a mianowicie:
7. Na dniu 14 Kwietnia r. b. Dobra
Dziebędów, w Obwodzie Kaliskim położone, do których należą: a.
Folwark i wieś tegoż nazwiska. b. Dezerta Kolędzie. c. Cegielnia.
d. Propinacya. Podług wyciągu intraty, cena dzierzawna po
potrąceniu wydatków gruntowych wynosi złp. 3,983 gr. 1 z czego
potrąca się 5% na utrzymanie budowli tyleż na ogólne straty z
risico złp. 398 gr. 9 pozostaie czysty dochód do licytacyi pro
praetio fisci złp. 3,584 gr. 22.
Licytacya w terminach wyżey oznaczonych,
odbywać się będzie na sali posiedzeń Kommissyi Wdzkiey z południa
o godzinie 2giey. O warunkach pod iakiemi wydzierzawienie dóbr tych
nastąpi, pretendenci (którzy w przepisane postanowieniem
Namiestnika Królewskiego z dnia 24 Stycznia 1818 roku świadectwa
kwalifikacji zaopatrzyć się zechcą) w Biurze sekcyi dóbr w
godzinach służbowych poinformowani bydź mogą. w Kaliszu dnia 8
Marca 1834 roku. Prezes, Szmidecki. Sekretarz Jlny, Przedpełski. N.
D. 17,441.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz