Tabella
miast, wsi, osad Królestwa Polskiego 1827 r.
Słownik Geograficzny:
Zborów, województwo
Kaliskie, obwód Sieradzki, powiat Sieradzki, parafia Widawa,
własność prywatna. Ilość domów 21, ludność 177, odległość
od miasta obwodowego 3.
Słownik Geograficzny:
Zborów, wś i fol. nad rz. Niecieczą, pow. łaski, gm. Dąbrowa Widawska, par. Widawa odl. 22 w. od Łasku. Wś ma 32 dm., 274 mk.; fol 8 dm., 78 mk. Młyn wodny. W 1827 r. było 21 dm., 177 mk. W r. 1885 fol. Z. rozl. mr. 1222: gr. or. i ogr. mr. 488, łąk mr. 96, pastw. mr. 220, lasu mr. 341, w odpadkach mr. 12, nieuż. mr. 66; bud. mur. 7, drew. 14, las urządzony, pokłady torfu. Wś Z. os. 33, mr. 414, wś Kąty os. 44, mr. 226. Na początku XVI w. pleban w Widawie pobierał ztąd tylko dziesięcinę z łan. dworskich i kolędę od kmieci, którzy dziesięcinę dawali kościołowi w Restarzewie (Łaski L. B., I, 465, 470). Według reg. pob. pow. sieradzkiego z r. 1553 wś Z., w par. Widawa, miała łan. 3 (Pawiń., Wielkop., 215).
Spis 1925:
Zborów, wś i kol., pow. łaski, gm. Dąbrowa Widawska. Budynki z przeznaczeniem mieszkalne wś 61, kol. 24. Ludność ogółem: wś 370, kol. 162. Mężczyzn wś 189, kol. 82, kobiet wś 181, kol. 80. Ludność wyznania rzymsko-katolickiego wś 370, kol. 152, ewangelickiego kol. 1, mojżeszowego kol. 8, bezwyznaniowiec kol. 1. Podało narodowość: polską wś 370, kol. 153, niemiecką kol.1, żydowską kol. 8.
Wikipedia:
Zborów-wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łaskim, w gminie Widawa. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa sieradzkiego. Według rejestru zabytków KOBiDZ na listę wpisany jest obiekt: młyn wodno-elektryczny, 1917, nr rej.: 327/6/86 z 1.10.1986
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karta 116.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument sporządzony w środę, 9 lipca 1788 roku (przed świętem św. Małgorzaty Panny i Męczennicy), stanowi oficjalną relację sądową złożoną przez Józefa Krześlaka[?] z wsi Dąbrowa – zaprzysiężonego woźnego królewskiego. Woźny oświadczył przed urzędem, że działając na formalny wniosek wielmożnego Franciszka Domaniewskiego, dziedzica dóbr Zborów i innych majątków, udał się dnia poprzedniego na grunt dóbr Zborowa w celu przeprowadzenia na miejscu wizji lokalnej dotyczącej przebiegu granic. W wizji tej uczestniczyło wraz z nim dwóch szlachciców występujących w charakterze świadków: wielmożni Józef Strzałkowski oraz Felicjan Rudnicki. Podczas oględzin terenu ustalono, że przy pierwszym kopcu ściennym (granicznym) biegnącym od strony narożników wzniesiony płot wcinał się rogiem w kopiec naruszając granicę, a płot ten został postawiony przez poddanych z wsi Ochle.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karta 134.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument sporządzony w środę przed świętem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, czyli 13 sierpnia 1788 roku, stanowi oficjalną relację sądową złożoną przez uczciwego Jakuba Ćwiklaka ze wsi Grabówia, pełniącego funkcję urzędowego woźnego. Woźny zeznał jawnie i publicznie, że z urzędowego nakazu i na prośbę Wielmożnego Antoniego Wężyka, dziedzica dóbr Grabówie, udał się dnia poprzedniego (12 sierpnia 1788 r.) na teren rzeczonych dóbr w asyście dwóch panów szlacheckich (nieobecnych podczas samego wpisywania aktu do księgi, lecz obecnych przy wizji w terenie). Na miejscu woźny przeprowadził naoczne oględziny i potwierdził, że nastąpiło samowolne naruszenie granic i bezprawne wsieczenie się w łąkę zwaną "Porąbki" należącą do Grabówia na szerokość dziesięciu kroków, a ścięte z tego obszaru siano zostało skoszone i wywiezione do Zborowa – dóbr dziedzicznych Wielmożnego Franciszka Domaniewskiego. W podsumowaniu relacji woźny zaznaczył, że powyższa szkoda została bezpośrednio wyrządzona przez poddanych z dóbr Zborów należących do wspomnianego dziedzica Franciszka Domaniewskiego, co zostało oficjalnie wniesione do akt sądowych.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karty 347-348.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi oficjalny protest i zażalenie wniesione do Urzędu Ksiąg Grodzkich Starostwa Sieradzkiego w dniu 29 maja 1788 roku przez Urodzonego Stanisława Kostkę z Kozietuł Chrzanowskiego, dziedzica i posiadacza dóbr wsi Ochle wraz z przynależnościami. Manifest jest skierowany przeciwko Urodzonemu Franciszkowi Domaniewskiemu, dziedzicowi wsi Zborów, który wywołał spór, uzyskując w ostatnim dniu sesji Sądów Grodzkich Sieradzkich pozew nakazujący Chrzanowskiemu stawiennictwo i zarzucający mu, jakoby gwałtownie i bezprawnie kazał wybić rów przez grunt Zborowski ze szkodą dla łąk i gruntów Zborowskich. Stanisław Kostka Chrzanowski kategorycznie odrzuca ten zarzut jako bezpodstawny, fałszywy i naruszający jego honor, deklarując pełne usprawiedliwienie swojej niewinności przed każdym sądem oraz wyjaśniając, że jego działania miały mocne podstawy prawne. Chrzanowski przypomina, że kwestia budowy rowu została wcześniej oficjalnie uregulowana poprzez sądownie zatwierdzoną komplanację zawartą dnia 20 sierpnia 1781 roku, w której uczestniczyli zarówno Chrzanowski, jak i Franciszek Domaniewski oraz Urodzony Antoni Wężyk, dziedzic Grabówia. Na mocy tej umowy Chrzanowski otrzymał prawo przekopania rowu przez dziedziczny grunt Grabówia należący do Antoniego Wężyka, co miało umożliwić odpływ wody do rzeki Niecieczy w celu osuszenia lokalnych łąk i pastwisk oraz naprawy i udrożnienia bardzo trudnej, a momentami całkowicie nieprzejezdnej drogi do kościoła parafialnego – problemu, którego Domaniewski nie chciał wcześniej samodzielnie rozwiązać ani sfinansować. Chrzanowski rozpoczął realizację postanowień komplanacji od wykopania rowu na swoim gruncie, po czym wynajęci przezeń grabarze przeszli na grunt Grabówia i zamierzali poprowadzić rów najprostszą trasą przez łąkę. Wówczas jednak dziedzic Grabówia, Antoni Wężyk, chcąc chronić wartościowe tereny paszowe, zabronił im kopania w tym miejscu i nakazał wytyczenie rowu w innym, nieużytkowanym dotąd terenie w kierunku granicy Zborowskiej. Choć robotnicy chcieli przerwać pracę z powodu utrudnień, Chrzanowski, nie chcąc wchodzić w spory sąsiedzkie i nie mając pełnej wiedzy o przebiegu granic, ustąpił i nakazał kopanie rowu ścieżką wskazaną przez Wężyka. Prace te były doskonale znane mieszkańcom Zborowa oraz Urodzonemu Strzałkowkiemu, podstarościemu, który widział przebieg robót, lecz wówczas nie interweniował, nie zabronił grabarzom kopania ani nie powiadomił swojego przełożonego, co zdaniem Chrzanowskiego czyni go głównym podżegaczem obecnego konfliktu. Chrzanowski podkreśla, że dopiero długo po zakończeniu prac dziedzic Zborowa (Domaniewski) poróżnił się z dziedzicem Grabowa (Wężykiem), następnie złośliwie zarzucił mu gwałt i wniósł pozew. W konkluzji Stanisław Kostka Chrzanowski solennie protestuje przeciwko krzywdzącym go działaniom, domaga się surowego ukarania winnych oraz zwrotu wszelkich niepotrzebnie poniesionych kosztów procesowych (expens), zastrzegając sobie jednocześnie prawo do późniejszego uzupełnienia, pomniejszenia lub poprawienia treści złożonego manifestu.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karta 356-357.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi skargę wniesioną osobiście do Urzędu i Ksiąg Grodzkich Starościńskich Sieradzkich przez Jmć Pana Antoniego z Widawy Wężyka, dziedzica dóbr Grabówia, skierowaną przeciwko Pułkownikowi Wojsk Koronnych, Wielmożnemu Jmć Panu Stanisławowi Chrzanowskiemu, dziedzicowi dóbr Ochle, a także przeciwko Wielmożnemu Jmć Panu Franciszkowi Domaniewskiemu, dziedzicowi dóbr Zborów.
Skarżący Antoni Wężyk naświetla tło sporu, wskazując, że dnia 20 sierpnia 1781 roku, w kontekście polowego zjazdu na granicy dóbr Ochla i z powodu działań Franciszka Domaniewskiego, doszło do zawarcia komplanacji (ugody) pomiędzy nim a Stanisławem Chrzanowskim, która następnie na mocy decyzji sądu polowego została wniesiona przez oblatę do ksiąg grodzkich dnia 1 grudnia tego samego roku. Ugoda ta jednoznacznie nakładała obowiązek i przyznawała prawo przekopania rowu odwadniającego przez łąki Grabowskie na rzecz dziedzica dóbr Ochle, co miało posłużyć osuszeniu tamtejszych ługów i błot Ochelskich aż do samej rzeki Niecieczy. Pomimo wcześniejszych przyjacielskich uzgodnień, pułkownik Stanisław Chrzanowski pozwał Antoniego Wężyka przed Sąd Grodu Sieradzkiego o złożenie świadectwa, zarzucając mu bezprawne rozporządzanie jego grabarzami oraz wyznaczanie innych nie uzgodnionych miejsc pod przekopanie rowu przez własny grunt. Wężyk stanowczo odpiera te oskarżenia, wyjaśniając, że w granicach powierzonej mu władzy jedynie przestrzegał robotników, aby podczas prac nie naruszyli nieoznaczonej dotąd, gęsto zarosłej krzakami i rokiciną ściany Zborowskiej.
Uznając powództwo Chrzanowskiego za całkowicie niesłuszne, Antoni Wężyk deklaruje chęć dowiedzenia swojej racji bezpośrednio na gruncie za pomocą twardych dowodów. Jednocześnie wskazuje na podstępne działania drugiego z sąsiadów, Franciszka Domaniewskiego, który dążąc uzasadnienia własnych roszczeń, usiłował uwikłać i zastraszyć Wężyka poprzez sztuczne uformowanie procesu i wyznaczenie terminu sporu dotyczącego wykopanego rowu. W związku z powyższym Antoni Wężyk, dbając o swoje interesy prawne, złożył formalny manifest do ksiąg grodzkich, dopraszając się sądowego uznania słuszności jego stanowiska i udzielenia prawnego poparcia dla przedstawionej skargi.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-181, karta 50.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
W sobotę dnia 16 maja 1789 roku, Bartłomiej Kaszuba ze wsi Zborowa, złożył jawne zeznanie w obecności dwóch szlachciców – wielmożnego Józefa Strzałkowskiego oraz Józefa[?] Rumanowskiego – iż na urzędowe żądanie wielmożnego dzierżawcy (tenutariusza) Franciszka Domaniewskiego, władającego dobrami Zborów i Kąty wraz z przynależnościami w Starostwie Szczurowieckim, udał się w ubiegły czwartek wraz z innymi wyznaczonymi osobami na grunt dóbr Zborów w celu dokonania oficjalnych oględzin granicznych, podczas których stwierdził, że ze środka kopca granicznego leżącego pod polem Ochelskim wyjęto kilka kamieni, a resztę z dziesięciu narzuconych tam kamieni rozrzucono, drewnianą tyczkę graniczną przyniesioną ze wsi Zborów i wbitą tam na znak połamano na osiem kawałków, jak również naruszono drugi kopiec graniczny położony nad polem Ochelskim, o które to dokonanie szkód granicznych dziedzic dóbr Ochle oskarżył stronę przeciwną podczas przeprowadzonej wizji lokalnej, co niniejszym oficjalnie wniesiono do akt urzędowych.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-181, karta 1091-1092 i 1096.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Szymon z Zabłocia Zabłocki, Komornik Graniczny Wieluński oraz dziedzic Zabłocia i Wrońska, wnosi przed Urzędem i Księgami Grodzkimi Sieradzkimi oficjalną skargę oraz manifestację przeciwko Franciszkowi Domaniewskiemu, dziedzicowi Zborowa i Kątów, zarzucając mu bezprawne wytyczenie duktu granicznego ze szkodą dla majątku Zabłocie. Skarżący wskazuje, że Domaniewski, zamiast prowadzić granicę prawidłowo i prosto od narożników znajdujących się w grójcu do wyraźnie widocznego kopca w lasku, a stąd do kamienia i narożników pod polem Ochelskim, samowolnie skierował dukt od grójca przez błota i zarośla należące do Zabłocia, biegnąc nad groblą stawu Zabłockiego (który bezpodstawnie nazwał „Kuchennym”, choć nazwa ta nigdy wcześniej nie funkcjonowała), a dalej przez bór Zabłocki, karczmę Zabłocką i drogę, przecinając na pół obszar zwany Lubieszową. Zabłocki podnosi, że Domaniewski bez jakichkolwiek podstaw zajmuje grunty Zabłockie, co skarżący zamierza udowodnić nie tylko poprzez oficjalną wizję (inkwizycję), ale również dowodami z aktów z 1557 i 1559 roku potwierdzającymi, że łąki na Lubieszowej aż po narożniki pod polem Ochelskim od wieków należały do Zabłocia, dlatego też zapobiegawczo zaskarża w księgach ten pozbawiony fundamentów dukt graniczny, w pełni zastrzegając przysługujące mu prawa.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-189, karta 485.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument ten stanowi oficjalny pozew sądowy wystawiony 12 marca 1793 roku przez Jacka Siemieńskiego, Chorążego Radomskiego i Marszałka Konfederacji Województwa Sieradzkiego, skierowany do Franciszka Domaniewskiego, dziedzica dóbr Zborów. W treści pisma Marszałek nakazuje Domaniewskiemu osobiste stawiennictwo przed Sądem Konfederackim w Sieradzu w celu odpowiedzi na zarzuty wniesione przez powoda, „starozakonnego Abraama Aamonicza[?]". Sprawa wiąże się z toczącym się postępowaniem z udziałem urodzonego Kobylańskiego, a kluczowym elementem wezwania jest obowiązek doprowadzenia przez Domaniewskiego świadka – „uczciwego Krysztofa”, stelmacha osiadłego w młynie należącym do adresata pozwu. Świadek ten, objęty formalnym aresztem sądowym, ma złożyć zeznania na temat faktów, które widział i słyszał, zgodnie z wymogami prawa i sprawiedliwości. Całość dokumentu dopełnia relacja woźnego przysięgłego, Wojciecha Chlebicza z Pstrokońszczyzny, który 14 marca 1793 roku przed urzędem konfederacji w Sieradzu złożył zeznanie o skutecznym dostarczeniu pozwu do dworu w Zborowie, gdzie pismo zostało pozostawione „przy samym pozwanym” dwa dni wcześniej, zgodnie z ówczesną procedurą prawną.
Artykuł nadesłany z Poczty. Smutny
wyrok śmierci w dniu 16 Listopada r. b. z łona familji wyrwał ś.p:
Wźną Monikę z Zbierzchowskich Domaniewską MałżonkęWgo Jana
Domaniewskiego, majętności Zborowskiej w Powiecie Sieradzkim
dziedzica. Pełna cnot i talentów, wielbiona od wszystkich, ozdobą
będąc płci swoiej znajdowała się w samym kwiecie młodości.
Dotknięci tą stratą Matka, Mąż, Familja, Przyiaciele, czci
godnym zwłokom ostatni hołd żałobny oddaiąc, do grobu z
szanownym cieniem zdawali się zstępować, bo utracili drogie
spomiędzy siebie ogniwo. Jedną dłonią Matkę, Męża, Krewnych,
Przyiaciół ujmuiącą, a drugą włościanom, ubogim pomoc niosącą.
O tej nienadgrodzonej stracie obecny świadek innym odległym
Przyiaciołom i znaiomym przeięty żalem i smutkiem donosi.
Obwieszcza publiczność, iż po ś. p. W. Janie Domaniewskim, ruchomości, jako to: suknie, bielizna, pościel, tabakierka szczero złota, część srebra, kopersztychy, źrebice, stadnik, i różne porządki, będą przedawane publicznie w Zborowie pod Widawą dnia 29 Grudnia (10 Stycznia) r. 1836 popołudniu o godzinie 1 więcey daiącemu za gotowe pieniądze.
Sieradz dnia 29 Listop. (9 Grudnia) 1835 r. Pstrokoński Reient.
1992 r.
1767
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-139, karta 429.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Wizja niewiernego Mośka arendarza browarów Kamyckiego, Zborowskiego, który dla wielkiego zbicia i porąbania przez Jmców Panów Michała Kurceskiego i Andrzeja Rudnickiego na drodze dobrowolnej i gruncie Zborowskim bez żadnej do niego mianej racji wykonanego Xiąg którychkolwiek donieść dla uczynienia obdukcji wielce bendąc osłabiały nie może na rekwizycją WJmc Pana Franciszka Domaniewskiego Starościca Szczurowieckiego dóbr Zborowa i Ką[tó]w dziedzica przy prezencji nas szlachty niżej na podpisach wyrażonych tudziesz przy woźnym opatrznym Antonim Chociwskim ze wsi Chociwia przysięgłem dnia 11 marca roku 1767 uczyniona i rzetelnie spisana.
Najprzód widzieliśmy ranę jedną w głowie długa na dwa cale, szeroka na calu głęboka jest. Pod okiem prawym druga rana pod lewym okiem który na toż oko nie widzi. Głowa cała zbita, spuchnięta, na wszystkiej guzy powypadały, ręce zbite i poprzetrącane, palce zaś poprzecinane, boki i plecy zbite i spuchnięte.
Co jakośmy rzetelnie widzieli na to się dla lepszej wiary rękami własnemi podpisujemy.
Działo się w Kamyku. Datt ut supra.
[nazwiska nie czytelne]
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Wizja niewiernego Mośka arendarza browarów Kamyckiego, Zborowskiego, który dla wielkiego zbicia i porąbania przez Jmców Panów Michała Kurceskiego i Andrzeja Rudnickiego na drodze dobrowolnej i gruncie Zborowskim bez żadnej do niego mianej racji wykonanego Xiąg którychkolwiek donieść dla uczynienia obdukcji wielce bendąc osłabiały nie może na rekwizycją WJmc Pana Franciszka Domaniewskiego Starościca Szczurowieckiego dóbr Zborowa i Ką[tó]w dziedzica przy prezencji nas szlachty niżej na podpisach wyrażonych tudziesz przy woźnym opatrznym Antonim Chociwskim ze wsi Chociwia przysięgłem dnia 11 marca roku 1767 uczyniona i rzetelnie spisana.
Najprzód widzieliśmy ranę jedną w głowie długa na dwa cale, szeroka na calu głęboka jest. Pod okiem prawym druga rana pod lewym okiem który na toż oko nie widzi. Głowa cała zbita, spuchnięta, na wszystkiej guzy powypadały, ręce zbite i poprzetrącane, palce zaś poprzecinane, boki i plecy zbite i spuchnięte.
Co jakośmy rzetelnie widzieli na to się dla lepszej wiary rękami własnemi podpisujemy.
Działo się w Kamyku. Datt ut supra.
[nazwiska nie czytelne]
1787
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-175, karta 100.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Łąkę na Ługu zwanym przez połowę pocieczoną do dóbr Zborowa należącą i siana na drugą połowę łąki przeniesione i w kupki ułożone przez Wgo Chrzanowskiego jako i ludzi jego.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Łąkę na Ługu zwanym przez połowę pocieczoną do dóbr Zborowa należącą i siana na drugą połowę łąki przeniesione i w kupki ułożone przez Wgo Chrzanowskiego jako i ludzi jego.
1788
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karta 116.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument sporządzony w środę, 9 lipca 1788 roku (przed świętem św. Małgorzaty Panny i Męczennicy), stanowi oficjalną relację sądową złożoną przez Józefa Krześlaka[?] z wsi Dąbrowa – zaprzysiężonego woźnego królewskiego. Woźny oświadczył przed urzędem, że działając na formalny wniosek wielmożnego Franciszka Domaniewskiego, dziedzica dóbr Zborów i innych majątków, udał się dnia poprzedniego na grunt dóbr Zborowa w celu przeprowadzenia na miejscu wizji lokalnej dotyczącej przebiegu granic. W wizji tej uczestniczyło wraz z nim dwóch szlachciców występujących w charakterze świadków: wielmożni Józef Strzałkowski oraz Felicjan Rudnicki. Podczas oględzin terenu ustalono, że przy pierwszym kopcu ściennym (granicznym) biegnącym od strony narożników wzniesiony płot wcinał się rogiem w kopiec naruszając granicę, a płot ten został postawiony przez poddanych z wsi Ochle.
1788
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karta 134.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument sporządzony w środę przed świętem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, czyli 13 sierpnia 1788 roku, stanowi oficjalną relację sądową złożoną przez uczciwego Jakuba Ćwiklaka ze wsi Grabówia, pełniącego funkcję urzędowego woźnego. Woźny zeznał jawnie i publicznie, że z urzędowego nakazu i na prośbę Wielmożnego Antoniego Wężyka, dziedzica dóbr Grabówie, udał się dnia poprzedniego (12 sierpnia 1788 r.) na teren rzeczonych dóbr w asyście dwóch panów szlacheckich (nieobecnych podczas samego wpisywania aktu do księgi, lecz obecnych przy wizji w terenie). Na miejscu woźny przeprowadził naoczne oględziny i potwierdził, że nastąpiło samowolne naruszenie granic i bezprawne wsieczenie się w łąkę zwaną "Porąbki" należącą do Grabówia na szerokość dziesięciu kroków, a ścięte z tego obszaru siano zostało skoszone i wywiezione do Zborowa – dóbr dziedzicznych Wielmożnego Franciszka Domaniewskiego. W podsumowaniu relacji woźny zaznaczył, że powyższa szkoda została bezpośrednio wyrządzona przez poddanych z dóbr Zborów należących do wspomnianego dziedzica Franciszka Domaniewskiego, co zostało oficjalnie wniesione do akt sądowych.
1788
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karty 347-348.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi oficjalny protest i zażalenie wniesione do Urzędu Ksiąg Grodzkich Starostwa Sieradzkiego w dniu 29 maja 1788 roku przez Urodzonego Stanisława Kostkę z Kozietuł Chrzanowskiego, dziedzica i posiadacza dóbr wsi Ochle wraz z przynależnościami. Manifest jest skierowany przeciwko Urodzonemu Franciszkowi Domaniewskiemu, dziedzicowi wsi Zborów, który wywołał spór, uzyskując w ostatnim dniu sesji Sądów Grodzkich Sieradzkich pozew nakazujący Chrzanowskiemu stawiennictwo i zarzucający mu, jakoby gwałtownie i bezprawnie kazał wybić rów przez grunt Zborowski ze szkodą dla łąk i gruntów Zborowskich. Stanisław Kostka Chrzanowski kategorycznie odrzuca ten zarzut jako bezpodstawny, fałszywy i naruszający jego honor, deklarując pełne usprawiedliwienie swojej niewinności przed każdym sądem oraz wyjaśniając, że jego działania miały mocne podstawy prawne. Chrzanowski przypomina, że kwestia budowy rowu została wcześniej oficjalnie uregulowana poprzez sądownie zatwierdzoną komplanację zawartą dnia 20 sierpnia 1781 roku, w której uczestniczyli zarówno Chrzanowski, jak i Franciszek Domaniewski oraz Urodzony Antoni Wężyk, dziedzic Grabówia. Na mocy tej umowy Chrzanowski otrzymał prawo przekopania rowu przez dziedziczny grunt Grabówia należący do Antoniego Wężyka, co miało umożliwić odpływ wody do rzeki Niecieczy w celu osuszenia lokalnych łąk i pastwisk oraz naprawy i udrożnienia bardzo trudnej, a momentami całkowicie nieprzejezdnej drogi do kościoła parafialnego – problemu, którego Domaniewski nie chciał wcześniej samodzielnie rozwiązać ani sfinansować. Chrzanowski rozpoczął realizację postanowień komplanacji od wykopania rowu na swoim gruncie, po czym wynajęci przezeń grabarze przeszli na grunt Grabówia i zamierzali poprowadzić rów najprostszą trasą przez łąkę. Wówczas jednak dziedzic Grabówia, Antoni Wężyk, chcąc chronić wartościowe tereny paszowe, zabronił im kopania w tym miejscu i nakazał wytyczenie rowu w innym, nieużytkowanym dotąd terenie w kierunku granicy Zborowskiej. Choć robotnicy chcieli przerwać pracę z powodu utrudnień, Chrzanowski, nie chcąc wchodzić w spory sąsiedzkie i nie mając pełnej wiedzy o przebiegu granic, ustąpił i nakazał kopanie rowu ścieżką wskazaną przez Wężyka. Prace te były doskonale znane mieszkańcom Zborowa oraz Urodzonemu Strzałkowkiemu, podstarościemu, który widział przebieg robót, lecz wówczas nie interweniował, nie zabronił grabarzom kopania ani nie powiadomił swojego przełożonego, co zdaniem Chrzanowskiego czyni go głównym podżegaczem obecnego konfliktu. Chrzanowski podkreśla, że dopiero długo po zakończeniu prac dziedzic Zborowa (Domaniewski) poróżnił się z dziedzicem Grabowa (Wężykiem), następnie złośliwie zarzucił mu gwałt i wniósł pozew. W konkluzji Stanisław Kostka Chrzanowski solennie protestuje przeciwko krzywdzącym go działaniom, domaga się surowego ukarania winnych oraz zwrotu wszelkich niepotrzebnie poniesionych kosztów procesowych (expens), zastrzegając sobie jednocześnie prawo do późniejszego uzupełnienia, pomniejszenia lub poprawienia treści złożonego manifestu.
1788
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-178, karta 356-357.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi skargę wniesioną osobiście do Urzędu i Ksiąg Grodzkich Starościńskich Sieradzkich przez Jmć Pana Antoniego z Widawy Wężyka, dziedzica dóbr Grabówia, skierowaną przeciwko Pułkownikowi Wojsk Koronnych, Wielmożnemu Jmć Panu Stanisławowi Chrzanowskiemu, dziedzicowi dóbr Ochle, a także przeciwko Wielmożnemu Jmć Panu Franciszkowi Domaniewskiemu, dziedzicowi dóbr Zborów.
Skarżący Antoni Wężyk naświetla tło sporu, wskazując, że dnia 20 sierpnia 1781 roku, w kontekście polowego zjazdu na granicy dóbr Ochla i z powodu działań Franciszka Domaniewskiego, doszło do zawarcia komplanacji (ugody) pomiędzy nim a Stanisławem Chrzanowskim, która następnie na mocy decyzji sądu polowego została wniesiona przez oblatę do ksiąg grodzkich dnia 1 grudnia tego samego roku. Ugoda ta jednoznacznie nakładała obowiązek i przyznawała prawo przekopania rowu odwadniającego przez łąki Grabowskie na rzecz dziedzica dóbr Ochle, co miało posłużyć osuszeniu tamtejszych ługów i błot Ochelskich aż do samej rzeki Niecieczy. Pomimo wcześniejszych przyjacielskich uzgodnień, pułkownik Stanisław Chrzanowski pozwał Antoniego Wężyka przed Sąd Grodu Sieradzkiego o złożenie świadectwa, zarzucając mu bezprawne rozporządzanie jego grabarzami oraz wyznaczanie innych nie uzgodnionych miejsc pod przekopanie rowu przez własny grunt. Wężyk stanowczo odpiera te oskarżenia, wyjaśniając, że w granicach powierzonej mu władzy jedynie przestrzegał robotników, aby podczas prac nie naruszyli nieoznaczonej dotąd, gęsto zarosłej krzakami i rokiciną ściany Zborowskiej.
Uznając powództwo Chrzanowskiego za całkowicie niesłuszne, Antoni Wężyk deklaruje chęć dowiedzenia swojej racji bezpośrednio na gruncie za pomocą twardych dowodów. Jednocześnie wskazuje na podstępne działania drugiego z sąsiadów, Franciszka Domaniewskiego, który dążąc uzasadnienia własnych roszczeń, usiłował uwikłać i zastraszyć Wężyka poprzez sztuczne uformowanie procesu i wyznaczenie terminu sporu dotyczącego wykopanego rowu. W związku z powyższym Antoni Wężyk, dbając o swoje interesy prawne, złożył formalny manifest do ksiąg grodzkich, dopraszając się sądowego uznania słuszności jego stanowiska i udzielenia prawnego poparcia dla przedstawionej skargi.
1789
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-181, karta 50.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
W sobotę dnia 16 maja 1789 roku, Bartłomiej Kaszuba ze wsi Zborowa, złożył jawne zeznanie w obecności dwóch szlachciców – wielmożnego Józefa Strzałkowskiego oraz Józefa[?] Rumanowskiego – iż na urzędowe żądanie wielmożnego dzierżawcy (tenutariusza) Franciszka Domaniewskiego, władającego dobrami Zborów i Kąty wraz z przynależnościami w Starostwie Szczurowieckim, udał się w ubiegły czwartek wraz z innymi wyznaczonymi osobami na grunt dóbr Zborów w celu dokonania oficjalnych oględzin granicznych, podczas których stwierdził, że ze środka kopca granicznego leżącego pod polem Ochelskim wyjęto kilka kamieni, a resztę z dziesięciu narzuconych tam kamieni rozrzucono, drewnianą tyczkę graniczną przyniesioną ze wsi Zborów i wbitą tam na znak połamano na osiem kawałków, jak również naruszono drugi kopiec graniczny położony nad polem Ochelskim, o które to dokonanie szkód granicznych dziedzic dóbr Ochle oskarżył stronę przeciwną podczas przeprowadzonej wizji lokalnej, co niniejszym oficjalnie wniesiono do akt urzędowych.
1789
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-181, karta 1091-1092 i 1096.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Szymon z Zabłocia Zabłocki, Komornik Graniczny Wieluński oraz dziedzic Zabłocia i Wrońska, wnosi przed Urzędem i Księgami Grodzkimi Sieradzkimi oficjalną skargę oraz manifestację przeciwko Franciszkowi Domaniewskiemu, dziedzicowi Zborowa i Kątów, zarzucając mu bezprawne wytyczenie duktu granicznego ze szkodą dla majątku Zabłocie. Skarżący wskazuje, że Domaniewski, zamiast prowadzić granicę prawidłowo i prosto od narożników znajdujących się w grójcu do wyraźnie widocznego kopca w lasku, a stąd do kamienia i narożników pod polem Ochelskim, samowolnie skierował dukt od grójca przez błota i zarośla należące do Zabłocia, biegnąc nad groblą stawu Zabłockiego (który bezpodstawnie nazwał „Kuchennym”, choć nazwa ta nigdy wcześniej nie funkcjonowała), a dalej przez bór Zabłocki, karczmę Zabłocką i drogę, przecinając na pół obszar zwany Lubieszową. Zabłocki podnosi, że Domaniewski bez jakichkolwiek podstaw zajmuje grunty Zabłockie, co skarżący zamierza udowodnić nie tylko poprzez oficjalną wizję (inkwizycję), ale również dowodami z aktów z 1557 i 1559 roku potwierdzającymi, że łąki na Lubieszowej aż po narożniki pod polem Ochelskim od wieków należały do Zabłocia, dlatego też zapobiegawczo zaskarża w księgach ten pozbawiony fundamentów dukt graniczny, w pełni zastrzegając przysługujące mu prawa.
1792
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-189, karta 485.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument ten stanowi oficjalny pozew sądowy wystawiony 12 marca 1793 roku przez Jacka Siemieńskiego, Chorążego Radomskiego i Marszałka Konfederacji Województwa Sieradzkiego, skierowany do Franciszka Domaniewskiego, dziedzica dóbr Zborów. W treści pisma Marszałek nakazuje Domaniewskiemu osobiste stawiennictwo przed Sądem Konfederackim w Sieradzu w celu odpowiedzi na zarzuty wniesione przez powoda, „starozakonnego Abraama Aamonicza[?]". Sprawa wiąże się z toczącym się postępowaniem z udziałem urodzonego Kobylańskiego, a kluczowym elementem wezwania jest obowiązek doprowadzenia przez Domaniewskiego świadka – „uczciwego Krysztofa”, stelmacha osiadłego w młynie należącym do adresata pozwu. Świadek ten, objęty formalnym aresztem sądowym, ma złożyć zeznania na temat faktów, które widział i słyszał, zgodnie z wymogami prawa i sprawiedliwości. Całość dokumentu dopełnia relacja woźnego przysięgłego, Wojciecha Chlebicza z Pstrokońszczyzny, który 14 marca 1793 roku przed urzędem konfederacji w Sieradzu złożył zeznanie o skutecznym dostarczeniu pozwu do dworu w Zborowie, gdzie pismo zostało pozostawione „przy samym pozwanym” dwa dni wcześniej, zgodnie z ówczesną procedurą prawną.
Gazeta Warszawska 1815 nr 59
Uwiadomienia o wyieżdżaiących za
Granicę. Po pierwszy Raz.
I.) Jan Domaniewski, w Depart:
Kaliskim w Pow: Sieradzkim we wsi dziedziczney Zborów zamieszkały,
wyieżdża za handlem do Rossyi i Pruss z ludźmi sześciu do pomocy,
iako to: Szaroz: Ickiem S...fare zwanym, Łukaszem Dobrowolskim,
Alexym Komorkiem, Wawrzyńcem Kaszubiakiem, Józefem Karczmarkiem i
Woyciechem Szczepańskim
Gazeta Warszawska 1822 nr 200
— Z Zborowa. —W dniu 16 Września
r. b. we wsi Zborowie Powiecie Sieradzkim, żyć przestała w kwiecie
młodości, bo w wieku lat 26 W. Monika z Zbierzchowskich
Demaniewska, z nieutulonym żalem ukochanego małżonka, szanowney
matki, całey familii i przyiaciół. W ciągu życia swego starała
się uprzyiemniać wszystkie chwile przyiacielowi swemu, bydź
nayprzywiązańszą matką przybranych dzieci, dobrą Panią dla
ludzi, i uymuiącą serca wszystkich przyiaciół. Mąż wdzięczny,
oddaiąc hołd cnocie i sprawiedliwości, niesie iey tę ostatnią
posługę, zachowuiąc w swem sercu dozgonną pamięć, i żal
nieukoiony.
Kurjer Warszawski 1822 nr 291
Dziennik Urzędowy Woiewodztwa Kaliskiego 1836 nr 2
Obwieszcza publiczność, iż po ś. p. W. Janie Domaniewskim, ruchomości, jako to: suknie, bielizna, pościel, tabakierka szczero złota, część srebra, kopersztychy, źrebice, stadnik, i różne porządki, będą przedawane publicznie w Zborowie pod Widawą dnia 29 Grudnia (10 Stycznia) r. 1836 popołudniu o godzinie 1 więcey daiącemu za gotowe pieniądze.
Sieradz dnia 29 Listop. (9 Grudnia) 1835 r. Pstrokoński Reient.
Dziennik Urzędowy Gubernii Kaliskiej 1841 nr 6
Podaje do publicznej wiadomości iż na skutek wyroku Trybunału Kaliskiego z dnia 7/19 Grudnia 1838 r. Wyrokiem Sądu Appellacyjnego z dnia 17/29 Maja 1839 r. zatwierdzonego, sprzedane zostaną w drodze działów, w Sali posiedzeń Trybunału Kaliskiego w Kaliszu przed W. Alojzym Kosteckim Assessorem tegoż Trybunału Delegowanym, w Kaliszu zamieszkałym.
Dobra Zborów z przyległościami Kąty w I oddziele, i dobra Kocina w Powiecie Sieradzkim położone w 2 oddziele. Rozległość dóbr Zborowa z przyległościami wynosi włók 63 morgów 18 pkw. 87, zaś Kociny włók 18 morgów 22 pkw. 210 miary nowopolskiej. Dobra Zborów z przyległościami oszacowane są na złp. 204710 monetą a Dobra Kocina z przyległościami na złp. 59792 gr. 20.
Tytuł własności dóbr tych uregulowany jest na imie 1. Konstantego 2. Julianny 3. Tomasza Romana i 4 Romana rodzeństwa Domaniewskich, z których dwaj ostatni jako małoletni zostają pod opieką Antoniny z Wichlińskich Domaniewskiej wdowy matki, dzierżawczyni dóbr Kociny w tychże dobrach oraz Wincentego Domaniewskiego przydanego opiekuna, [dzie]dzica dóbr Ostrowa, w Ostrowie Powiecie Sieradzkim zamieszkałych.
Ogłoszenie warunków sprzedaży dóbr rzeczonych nastąpiło w dniu 9/21 Stycznia 1841 r. na Audyencyi Trybunału, poczem wyznaczony został termin do temczasowego przysądzenia na dzień 26 Lutego (10 Marca) 1841 r. na godzinę 3 z południa. Zbiór objaśnień, taxa, warunki przejrzane być mogą każdego czasu w Kancellaryi Pisarza Trybunału Kaliskiego lub Patrona Nowickiego sprzedaż popierającego.
Kalisz dnia 10/22 Stycznia 1841 r.
Nowicki Patron Tryb. Cyw. Gub. Kal.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1847 nr 180
(N. D. 4234) Rejent Kancellaryi
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu.
Dо regulacyi spadku po niegdy Helenie
z Grabińskich Marszewskiej właścicielce summy rs, 1974 na dobrach
ziemskich Zborów i Kocina w Okręgu i Powiecie Sieradzkim leżących,
hypotecznie ubezpieczonéj, wyznacza się termin przed popisanym
Rejentem w Kancellaryi Ziemiańskiej w Kaliszu na dzień 10 (22)
Lutego 1848 roku w którym interessenci do spadku tego z prawami
swemi zgłosić się są winni pod prekluzyą.
Kalisz dnia 25 Lipca (6 Sierpnia) 1847
r.
Fr. Nowosielski.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1852 nr 90
(Ν. D. 1646) Pisarz Kancellaryi
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu.
Po zgonie:
2-o Konstantego, Domaniewskiego,
właściciela dóbr Zborowa i Kąty, w Okręgu Sieradzkim, i
współwłaściciela summy 9,000 rubli, na dobrach Kocinie, w tymże
Okręgu pod N. 14 Działu IV. Wykazu zamieszczonej, otworzyły się
spadki, do regulacyi których wyznacza się termin prekluzyiny na d.
14 (26) Października r. b. przedemną pisarzem Kancellaryi
Ziemiańskiej odbyć się mający.
Kalisz dnia 1 (13) Kwietnia 1852 roku.
J. Zengteller.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1852 nr 91
(N. D . 1673) Sąd Policyi Poprawczéj
Wydziału Kaliskiego.
Zapozywa Grzegorza Gurę urodzonego we
wsi Zborowie, ostatnio w mieście Widawie ze służby utrzymującego
się, a obecnie z pobytu niewiadomego, aby się do ogłoszenia wyroku
przez Sąd tutejszy w dniu 17 (29) Marca 1849 r. wydanego w ciągu
dni 30 od daty ogłoszenia niniejszego zapozwu licząc, stawił, gdyż
wrazie przeciwnym wedle prawa postąpione będzie.
Tyniec pod Kaliszem d. 14 (26) Marca
1852.
Sędzia Prezydujący, Radca Dworu,
w z. Janczewski Assessor.
Gazeta Codzienna 1852 nr 257
We wsi Zborowo pow. Sieradzkim,
zakończył życie Albin Grochowalski, Obywatel.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1852 nr 262
(N. D. 5106) Pisarz Kancellaryi
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu.
Po zgonie:
2. Albina Grochowalskiego właściciela
summ: a. 9000 rs. na dobrach Zborowie, w Ogu Sieradzkim, w d. IV. pod
Nr. 17 zapisanej i na części kapitału 9000 rs. na dobrach Kocinie,
w tymże Ogu lokowanym, się rozciągającej, wraz z przywiązanem do
niej prawem 12 letniej dzierżawy dóbr Zborowa; b) rs. 761 kop. 10
pod tymże N. 17, c) rs. 1200 pod N. 18 b. d) rs. 300 pad N. 22 oraz
e) złt. 6446 gr. 1 i złp.7617gr. 19 pod Nr. 23 jakoteż wszelkich
nadpłat, także pod N. 17 na dobrach Zborowie zapisanych,
(...) otworzyły się spadki, do regulacyi których wyznaczają
się termina prekluzyjne.co do 1, 2, i 3 na dzień 16 (28), a co do
4, 5, 6, i 7, na dzień 17 (29) Maja 1853 r. przedemną Pisarzem
odbyć się mające.
Kalisz d. 4 (16) Listopada 1852 r.
Zengteller.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1854 nr 283
(N. D. 6664) Pisarz Kancellaryi
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu.
Po śmierci:
4. Konstantego Domanowskiego
współwłaściciela summy złp.158600 na dobrach Zborowie z Ogu
Sieradzkiego pod N. 20 zapisanej, otworzyły się spadki, do
regulacyi których wyznacza się termin prekluzyjny na d. 13 (25)
Czerwca 1855 r. przedemną Pisarzem odbyć się maiący.
Kalisz d. 4 (16) Grudnia 1854 r.
J. N. Zengteller.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1856 nr 77
(N. D. 1520) Sąd Policyi Poprawczej
Wydziału Kaliskiego.
W dniu 18 (30) Marca r. z. na drodze we
wsi Zborowie O-gu Sieradzkim, znalezione zostały zwłoki człowieka
nieznanego, z imienia nazwiska i pochodzenia, lat około 50 przeszło
liczącego, wzrostu średniego, twarzy pociągłej, nosa miernego,
włosów ciemno blond rzadkich, z zarostem na brodzie podobnym,
ubranego w kapotę włościańską łatami pokrytą, czapkę z siwym
barankim buty chłopskie z podkówkami, przy nim leżał kij zdaje
się do podpierania służący, i na plecach miał małe zawiniątko
w płachcie przewiązanej. Ktoby jakąkolwiek posiadał wiadomość o
człowieku powyżej opisanym, wzywam go ażeby zechciał nam ją
udzie- do właściwego prawnego użytku.
Tyniec pod Kaliszem d. 29 Lutego (12
Marca) 1856 r.
Sędzia Prezydujący, Jasiński Ass. w
z.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1856 nr 147
(N. D. 3629) Pisarz Kancellaryi
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu.
Po zgonie:
6. Józefy z Grochowalskich
Sobolewskiej współwłaścicielki dwóch summ po 1500 rs. pod N. 13
i 14 c, wykazu dóbr Grabowia z Ogu Sieradzkiego i rs. 2359 kop. 50
pod N-mi 17, 18 b, 22 i 23 a, b, i 24 wykazu dóbr Zborowa, z tegoż
Ogu zapisanych, wreszcie
(…) Otworzyły się spadki, do
regulacyi których wyznaczam termina prekluzyjne, co do 3-ch
pierwszych na d. 27 Grudnia (8 Stycznia) a co do czterech ostatnich
na d. 28 Grud. (9 Stycz.) 1856j7 r.
Kalisz d. 4 (16) Czerwca 1856 r.
Zengteler.
Kurjer Warszawski 1863 nr 200
Miesiąc zaledwie upłynął, jak
Sieradzka okolica, srogo dotkniętą została, śmiercią Michaliny z
Paradowskich Arkuszewskiej, dziedziczki dóbr Zborów. Zacna ta Pani
silnie obarczona moralnemi cierpieniami, rozstała się z tym
światem, pozostawiając czworo drobnych dziatek, kochającego Męża
i Krewnych, oraz grono licznych Przyjaciół, dla których nie
pozostało nic nad łzę prawdziwego żalu po stracie kobiety Anioła,
co własnem poświęceniem się z tak niewypowiedzianą słodyczą,
przynosiła ulgę cierpiącym. O drogi cieniu! czcigodnej Michaliny,
bądź nam dziś u Tronu NAJWYŻSZEGO tymże samym opiekuńczym
Aniołem, jakim byłaś dotąd w rodzinnem swem kolę, i przyjmij te
kilka wyrazów w dowód nigdy niewygasłej wdzięczności, od tego,
który dziś prócz głębokiego żalu, nic więcej poświęcić ci
niemoże. Antoni K.....
Dziennik Warszawski 1864 nr 174
UWIADOMIENIA.
(N. D. 3370) Komisja Rządowa
Sprawiedliwości.
W myśl art. 44 K. C. ogłasza, że
Trybunał Cywilny Gubernji Warszawskiej w Kaliszu wyrokiem na dniu 4
(16) Czerwca r. z. na powództwo Władysława Otockiego wydanym,
śledztwo co do zaginionego stryja jego Bonawentury Otockiego,
ostatnio we wsi Zborowie zamieszkałego nakazał i do wyprowadzenia
takowego Podsędka Sądu Pokoju Ogu Szadkowskiego wyznaczył.
Warszawa d. 22 Czerwca (4 Lipca) 1864
r.
z upoważnienia,
p. o. Naczelnika Wydziału, Puchalski.
Warszawska Gazeta Policyjna 1864 nr 243
Komisja rządowa sprawiedliwości.—
Stosownie do art. 44 kodeksu cywilnego Polskiego ogłasza, iż
trybunał cywilny gubernji Warszawskiej w Kaliszu wyrokiem na dniu 13
(30) sierpnia r. b., na powództwo Władysława
Otockiego wydanym, stryja tegoż Bonawenturę Otockiego, ostatnio we
wsi Zborowie zamieszkałego, za znikłego uznał.— Warszawa dnia 23
września (4 października) 1864 r.—p. o. naczelnika wydziału, Puchalski. (Dz. War.)
Dziennik Warszawski 1868 nr 145
N. D. 4235. Rejent Kancelarji
Ziemiańskiej w Kaliszu.
Z powodu nastąpionej śmierci: 1.
Juljana Arkuszewskiego, właściciela dóbr Zborów w Okręgu
Sieradzkim położonych.
(...) Ogłasza się postępowanie spadkowe,
którego termin prekluzyjny na dzień 18 (30) Stycznia 1869 r. w
Kancelarji podpisanego Rejenta w Kaliszu wyznaczony został.
Kalisz d. 20 Czerwca (2 Lipca) 1868 r.
A. Paszkowski.
Obwieszczenia Publiczne 1921 nr 49
Wydział hipoteczny sądu
okręgowego w Piotrkowie obwieszcza, że otwarte zostały
postępowania spadkowe, po zmarłych:
2) Franciszku
Pawlaku, synu Marcina, właśc. reszty z dwóch działek gruntu Nr.
8 i 9 z dóbr Zborowa, przestrzeni po 30 mórg każda i właśc.
reszty działki gruntu Nr. 10 z folw. Kąty, przestrzeni 7 mórg 150
pręt., wchodzącej w skład tychże dóbr Zborowa, pow. Łaskiego;
Termin do regulacji
powyższych postępowań spadkowych wyznaczony został na d. 30
grudnia 1921 r., co do punktu Nr. 1 — w kancelarji Seweryna
Żarskiego, co do punktów Nr. Nr. 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9 w kancelarji
Władysława Piaszczyńskiego, notarjuszy, zaś co do punktów Nr.
Nr. 2, 10, 11, 12 i 13 w wydziale hipotecz. sądu okręgowego w
Piotrkowie, w którym osoby interesowane mają się stawić pod
skutkami prekluzji.
Obwieszczenia Publiczne
1926 nr 5
Wydział cywilny
sądu okręgowego w Łodzi, na zasadzie art. 1777-3 U. P. C., oraz
zgodnie z decyzją z d. 24 listopada 1925 r., zawiadamia, że na
skutek podania Jadwigi Graczyk, zam. w kolonji
Las-Zawadzki, gm. Chociw, pow. łaskim,
wdrożone zostało postępowanie, celem uznania Marcina
Graczyka, za zmarłego, i z mocy art. 1777-8 U. P. C., wzywa tegoż
Marcina Graczyka, męża petentki, a syna Antoniego i Zofji, ur. w
1891 r., stałego mieszkańca wsi Zborów, gm.
Dąbrowa-Widawska, pow. łaskiego,
powołanego w 1913 r. do wojska rosyjskiego, obecnie niewiadomego z
miejsca pobytu, aby w terminie 6-miesięcznym, od daty
opublikowania niniejszego obwieszczenia, stawił się w kancelarji wydziału cywilnego sądu
okręgowego w Łodzi, przy ul. Pańskiej 115, albowiem po tym czasie
nastąpi uznanie go za zmarłego. Nadto wydział cywilny sądu
okręgowego w Łodzi wzywa wszystkich, którzy o życiu lub śmierci
pomienionego Marcina Graczyka posiadają wiadomości, aby o znanych
sobie faktach zawiadomili sąd najpóźniej w oznaczonym wyżej
terminie do sprawy Z. 395/25.
Łódzki Dziennik Urzędowy 1926 nr 21
WYKAZ
unieważnionych kart ewidencyjnych i wydanych odpisów w Starostwie Łaskiem.
2) Karta ewidencyjna za Nr. 2071/IV, wystaw. dn. 2. 7. 24 r., wydana mieszkańcowi wsi Zborów, gm. Dąbr. Widawska, Borek Tomaszowi. — Odpis wystawiono dn. 15. 1. 1926 r.
Łask, dnia 18 kwietnia 1926 r.
Kierownik Starostwa:
(—) Dychdalewicz
Łódzki Dziennik Urzędowy 1926 nr 40
Na zasadzie
postanowienia Województwa z dnia 16.6.1926 r., L. B. P. 4172/2
wciągnięto do rejestru stowarzyszeń i związków Nr, 1296 „Towarz.
Straży Ogniow. Ochotniczej" w Zborowie.
Obwieszczenia Publiczne 1927 nr 32
Licytacje.
Dyrekcja Główna Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie na zasadzie artykułu 218 i 219 Ustawy Towarzystwa zawiadamia:
I. Okrąg Piotrkowski.
29) Właścicieli i wierzycieli hipotecznych dóbr Zborów, powiatu łaskiego, a mianowicie: 1) Nieujawnionych spadkobierców Franciszka Pawlaka, syna Marcina, 2) Władysława Włodarczyka, syna Stanisława, 3) Antoninę Jaworską, córkę Jana, 4) Właścicieli dóbr Zborów i Kąty, powiatu sieradzkiego, 5) Rudę Wolnicką, 6) Antoninę Borek, córkę Feliksa, 7) Hendlę z Wolnickich Lewkowiczową, 8) Cyprę z Wolnickich Lewkowiczową, 9) Mirlę z Wolnickich Plewińską, 10) Lukema Wolnickiego, 11) Jankla Wolnickiego.
Warunki licytacyjne dołączone zostały do odnośnych ksiąg hipotecznych i mogą być przejrzane w odpowiednich kancelarjach hipotecznych lub też w biurze Dyrekcji Głównej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie.
Vadium licytacyjne winno być złożone w gotowiźnie lub w listach zastawnych Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, licząc po cenie oznaczonej przez Dyrekcję Główną, wraz z bieżącymi kuponami, oraz z upoważnieniem do sprzedaży rzeczonych listów zastawnych.
W razie niedojścia do skutku sprzedaży dla braku licytantów, druga i ostateczna sprzedaż od zniżonego szacunku odbędzie się bez dalszych nowych zawiadomień w terminie, jaki Dyrekcja Główna oznaczy i w pismach publicznych raz jeden ogłosi.
W razie niedojścia do skutku drugiej sprzedaży z powodu braku licytantów, — dobra te na zasadzie artykułu 234 Ustawy przechodzą na własność Towarzystwa.
Gdyby w dniu do licytacji wyznaczonym przypadło święto Kościelne, lub gdyby w dniu tym czynności w sądzie były zawieszone, sprzedaż odbędzie się w dniu następnym w kancelarji tego samego Notarjusza.
Gazeta Świąteczna 1928 nr 2453
Stanisław Nawrot poszukuje żony.
Józefy z Jędrysiaków, lat 23 mającej. Brunetka, oczy czarne,
twarz pociągła, wzrost średni. Wyszła z domu w Zborowie (gmina
Dąbrowa-Widawska) dnia 12 grudnia 1923 r. i niewiadomo, gdzie się
znajduje. Ktoby o niej co wiedział, proszony jest zawiadomić
Księdza Proboszcza w Widawie, pow. łaski, a będzie wynagrodzony.
Echo Tureckie 1929 nr 14
ciąg dalszy
Widawa.
Osada nad rzeką Niecieczą, gm. Dąbrowa, o 28 kilom. od Łasku odległa. Wieś dawna siedziba rodu Wężyków, przez nich, w końcu XIV wieku na miasto zamienione. Wojny i pożary zniszczyły miasto. Kościół
parafjalny murowany stanął w r.1446. Drugi Kościół bernardynów zbudował wraz z klasztorem w r.1638 Wojciech Wężyk. Obecnie osada liczy 3 tyś. mieszkańców.
Na cmentarzu stoi starożytna kaplica św. Rocha z obrazem cudownym tego świętego. Na cmentarzu stoi pomnik Józefa Zaremby był. landrata pow. sieradzkiego, radcy województwa Kaliskiego zmarłego 1820 r. urodzonego w 1776 roku życie w tej połowie powiatu odcina się bardzo martwotą swoją od dzielnic fabrycznych Pabjanic, Łodzi, Zgierza, Konstantynowa rażącem przejściem do ciszy zakątka rolniczego.
Jadąc traktem od Widawy do Zelowa, w lesie pod Rogoźnem, jest cmentarz wojenny po bitwach tu stoczonych w 1914 r. Jadąc traktem od Widawy do Łasku pod Grabnem cmentarz z r. 1914. Tu 2 dni trwał bój Niemców z Rosjanami. Wieś Ruda cała była spalona, ludzie pouciekali do Widawy i Rogoźna. Rosjanie w Resztarzewie 5 klm od lasu, a Niemcy z 30 armatami pod Zborowem -Rosjanie zabrali armaty.
_________________________________________________________________________________
Echo Sieradzkie 1931 sierpień
_________________________________________________________________________________
Łódzki Dziennik Urzędowy 1933 nr 20
z dnia 28 września 1933 r. L. SA. II. 12/13/33.
Po wysłuchaniu opinij rad gminnych i wydziału powiatowego zgodnie z uchwałą Wydziału Wojewódzkiego z dnia 15 września 1933 r. na podstawie art. 107 ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorjalnego (Dz. U. R. P. Nr. 35, poz. 294) postanawiam co następuje:
§ 1.
XIII. Obszar gminy wiejskiej Widawa dzieli się na gromady:
23. Zborów, obejmującą wieś Zborów.
24. Kolonja Zborów, obejmującą kolonję Zborów.
Wykonanie niniejszego rozporządzenia powierza się Staroście Powiatowemu Łaskiemu.
§ 3.
Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w Łódzkim Dzienniku Wojewódzkim.
(—) Hauke-Nowak
Wojewoda.
Obwieszczenia Publiczne 1934 nr 97
Wydział hipoteczny sądu
okręgowego w Łodzi, sekcja ziemska, niniejszem obwieszcza, że po
niżej wymienionych zmarłych toczą się postępowania spadkowe:
5) Feliksie i
Antoninie małż. Borek, zmarłych: pierwszy w dniu 6 marca 1925 r.,
druga w dniu 9 grudnia 1917 r., właścicielach 22 mórg 204 pr. kw.
gruntu w dz. II
pod Nr. XXIII wykazu hip. dóbr Zborów, pow. łaskiego, Nr. rep. 65;
Termin zamknięcia
powyższych postępowań spadkowych, wyznaczony został na dzień
5 czerwca 1934 r. w tutejszym wydziale hipotecznym.
We wskazanym
terminie osoby zainteresowane, osobiście lub przez pełnomocników,
winne zgłosić swoje prawa, pod skutkami prekluzji.
Obwieszczenia Publiczne 1936 nr 51
Wydział I cywilny,
sądu okręgowego w Łodzi, na zasadzie art. 1777-3 U. P. C., oraz
zgodnie z decyzją z dnia 22 listopada 1935 roku, ogłasza, że na
skutek podania Franciszki Graczykowej, zamieszkałej we wsi Zborów,
gminy Widawa, powiatu łaskiego, wdrożone został postępowanie,
celem uznania Wojciecha Graczyka za zmarłego i z mocy art. 1777-8 U.
P. C., wzywa tegoż Wojciecha Graczyka, męża petentki, syna
Antoniego i Zofji ze Stelmaszczyków, urodzonego w Zborowie, gm.
Widawa, pow. łaskiego w dniu 5/17
marca 1889 roku, ostatnio zamieszkałego w Widawie, pow.
łaskiego. W roku 1914 powołany został do wojska rosyjskiego,
niewiadomego z miejsca pobytu, aby w terminie 6 miesięcznym od
daty opublikowania niniejszego, stawił się w kancelarji wydziału
cywilnego sądu okręgowego w Łodzi, przy ul. Plac Dąbrowskiego Nr.
5, albowiem po tym terminie nastąpi uznanie go za zmarłego.
Nadto I wydział cywilny
sądu okręgowego w Łodzi, wzywa wszystkich, którzy o życiu
lub śmierci pomienionego Wojciecha Graczyka posiadają
wiadomości, by o znanych sobie faktach zawiadomili sąd najpóźniej
w oznaczonym wyżej terminie do sprawy Nr. co. 736/35.
Obwieszczenia Publiczne 1937 nr 24
Wydział Hipoteczny Sądu
Okręgowego w Łodzi, niniejszym obwieszcza, że po niżej
wymienionych zmarłych toczą się postępowania spadkowe:
5) Michale, vel Machelu
Wolnickim, właścicielu reszty osady młynarskiej wodnej z
gruntami, łąkami i stawem, uregulowanej w dobrach Ziemskich Zborów,
pow. łaskiego, rep. hip. nr 65;
Termin zamknięcia
powyższych postępowań spadkowych wyznaczony został na dzień
28 września 1937 roku w tutejszym Wydziale Hipotecznym.
We wskazanym terminie
osoby zainteresowane osobiście lub przez pełnomocników winny
zgłosić swoje prawa pod skutkami prekluzji, nr 234/37.
_________________________________________________________________________________
Echo Łódzkie 1939 marzec
_________________________________________________________________________________
Dziennik Łódzki 1970 nr
211
W Zborowie pow.
Łask z nie
ustalonych przyczyn
spaliła się
sterta ze zbożem. Straty wynoszą około 5
tys. zł.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz