Kustrzyce, Kostrzyce, wś, folw. i młyn, nad rz. Grabią, pow. łaski, gm. Wężykowa-Wola, par. Marzenin (Łaski, Lib. ben. I, 482), o 4 w. od szosy fabrycznej, między Zduńską Wolą a Łaskiem, 7 dm., 120 mk. Według Tow. Kred. Ziems. folw. K. (z wsiami: K., Lichawa A i Lichawa B) rozl. mr. 430, grunta orne i ogr. mr. 319, łąk mr. 46, pastw. mr. 13, lasu mr. 14, nieuż. i place mr. 18; nadto w osadzie młynarskiej na prawach czynszowych mr. 20, bud. z drzewa 9. Wś K. osad 9, z grun. mr. 5; wś Lichawa A osad 3, z grun. mr. 9; wś Lichawa B osad 25, z grun. mr. 167.
Kustrzyce, wś i kol., pow. łaski, gm. Wola Wężykowa. Budynki z przeznaczeniem mieszkalne wś 6, kol. 19. Ludność ogółem: wś 35, kol. 125. Mężczyzn wś 18, kol. 66, kobiet wś 17, kol. 59. Ludność wyznania rzymsko-katolickiego wś 35, kol. 125. Podało narodowość: polską wś 35, kol. 125.
KUSTRZYCE par. Marzenin, p. łaski folwark i młyn nad Grabią, ze wsiami Lichawa A,B liczy 7 domów, 120 mieszkańców i ma 430 mg powierzchni. (SGKP t.4, s.950)
Elżbieta Halina Nejman Majątki (Szlachta Sieradzka XIX wieku Herbarz)
KUSTRZYCE, Lichawa, Wrzesiny, cz. Przymiłowa i Głowaczew, par. Marzenin, p. łaski Już w 1647 Jan Wężyk z Osin połowę dóbr synowi Władysławowi zapisuje. W 1773 roku własność Konstantego z Widawy Wężyka, w 1805r Franciszka Wężyka, w 1823 cz. Lichawy kupił Erazm Malanowski. (Kobyłecki 1823 k.105, SGP t.4, s.950)
1992 r.
1767
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-140, Karty numer 287-288.
Tekst z oryginalnego inwentarza przepisał Piotr Tameczka.
Wizja zabranego żyta i jarki także siana na łące do dóbr Kustrzyc na gruncie Wrzesińskim przy stawie do dóbr Młodawina należącego i przy granicy Wrzesińskiej leżącego przez pracowitego Pawła Kluka[?] posieconego i zabranego na rekwizycją Jmości Pana Konstantego z Widawy Wężyka dóbr Kustrzyc z attynencjami dziedzica przez Jmość Panów Jana Ziółkowskiego i Tomasza Olszewskiego z opatrznym i przysięgłym woźnym Antonim Boroczyńskiem z Kustrzyc z dnia osiemnastego miesiąca sierpnia roku pańskiego 1767 uczyniona.
Najprzód widzieliśmy siernisko żyta i jarki kilkanaście składów przez JmPanów Wojciecha Lutosławskiego i Ludwika Walewskiego z ludźmi wsiów Młodawina Wygiełzowa i Stypuł na gruncie prawdziwym Kustrzyckim z za łączkami Stypulskiemi leżącym i dekretem kondescensorialnym przysądzonym sprzątnionego. Także widzieliśmy sztukę łąki Wrzesińskiej, którą do Kustrzyc siekają przez pracowitego Pawła Kluka[?] posieconą i zaraz świeżą trawę zabranej.
Także widzieliśmy kopiec przy drodze z Młodawina do Marzęnina idącej na przeciwko granicy Wrzesińskiej za Młodawinem wprost leżący poorany i tatarką zasiany. Jakośmy widzieli pole Wrzesińskie i na [...] [...] leżące [...] Młodawskie, gdzie zatem kopiec [...] [...] się Młodawin worał. Co jakośmy rzetelnie widzieli i uczynieli rękami naszemi dla lepszej wiary i wagi podpisujemy. Działo się na gruncie dnia i roku jako wyżej.
Jan Ziółkowski
Tomasz Olszewski
1768
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-141, karty 306-307.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi manifest złożony przed Urzędem Grodzkim w Sieradzu przez Konstantego z Widawy Wężyka Burgrabiego Grodzkiego Ostrzeszowskiego i posesora Wójtostwa w Kraszewicach, skierowany przeciwko Maciejowi Żeromskiemu oraz Podwojewodziemu Sieradzkiemu Sawickiemu w celu ochrony majątku przed ruiną i stratami finansowymi. Manifestant wyjaśnia, że zaciągnął u Żeromskiego sumę 7000 złotych polskich na spłatę zobowiązań wobec rodziny Janikowskich, zabezpieczając ją na swoich dobrach dziedzicznych Kustrzycach, przy czym Żeromski zobowiązał się do dopłacenia kolejnych 5000 złotych (łącznie 12 000 zł) i w zamian przejął prowent dożywotni z Wójtostwa Kraszewickiego wraz z poddanymi i budynkami. Wężyk oskarża Żeromskiego o niedopełnienie warunków kontraktu poprzez niewypłacenie obiecanych 5000 złotych oraz doprowadzenie do zerwania innej korzystnej transakcji z panem Duninem (opartej na zabezpieczeniu u Stanisława Czartkowskiego na dobra Lichawę na zastaw) wskutek intryg Wojciecha Lutosławskiego, który fałszywie pomówił manifestanta o długi. Ponadto Żeromski bezprawnie poddzierżawił Wójtostwo Podwojewodziemu Sawickiemu, co doprowadziło do nadmiernej eksploatacji chłopów i koni, niszczenia budynków dworskich z powodu braku remontów oraz ogólnego zaniedbania gospodarczego, a także do przywłaszczenia funduszy z tzw. kwarty i innych należności, które zamiast na poprawę gruntów, zostały obrócone na prywatny pożytek Żeromskiego. W obliczu tych krzywd Konstanty Wężyk protestuje przeciwko działaniom obu urzędników, zastrzegając sobie prawo do dochodzenia odszkodowania (bonifikacji) oraz ochrony przed niesłusznymi roszczeniami i dalszym upadkiem swojej fortuny.
1772
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-145, karty 742-44.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Do
Urzędu i Xiąg Grodzkich Starościńskich Sieradzkich osobiście
przyszedłszy Wielmożny JmoscPan Konstanty z Widawy Wężyk Podstoli
Wędeński dóbr Kustrzyc z attynencjami i Lichawy połowy dziedzic i
posessor, przychylając się do manifestu niegdy przez Wielmożną
JmoscPanią Justynę Koszutską Stolikową Inowłodzką niegdy Sp. Piotra
Koszutskiego małżonkę dóbr Kustrzyc i innych dziedziczkę w Grodzie
tutejszym przeciwko dziedzicom i posessorom drugiej połowy Lichawy jako
też i poddany tejże połowy Lichawy, o zabranie gruntów, łąk, ogrodów i
innych krzywd uczynionego, tudziesz działów pierwszego w roku 1536
między Urodzonemi Piotrem, Maciejem i Janem Lichawskiemi, od których
jako to Piotra i dwie części z Macieja Wielmożni dziedzicy Ptaszkowic,
zaś od Jana i części trzeci z Macieja Wielmożni dziedzicy Kustrzyc
nabyli i kupieli, powtórniego między Wiel. Imoscią Panem Janem Walewskim
dóbr Ptaszkowic i części swojej w Lichawie dziedzicem z jednej a
WJmoscią Panem Stanisławem Wężykiem dóbr Kustrzyc i części swojej w
Lichawie dziedzicem z Dekretu Trybunalskiego z drugiej strony w roku
1621 w Lichawie uczynionych i w Xięgach niniejszych w latach tychże
inferowanych znajdujących się, w których grun[cie?] wszelkie do której
części należeć powinny są wyrażone, a teraz przez roczne zapustoszenie
części Kustrzyckiej w tej Lichawie będącej są ogrody, łąki na Babie i
grunta przez chłopów na części drugiej połowy do dóbr Ptaszkowic
należących, posiadających, pozabierane i zażywane, jako to ogród, który
Grzegorz kmiec, a w dziale jest wyrażony trzyma ten sprawiedliwie, do
części manifestanta należy i na roczną rekwizycją do WJmosci Pana
Komorowskiego Łowczego Latyczowskiego zastawnego posessora o oddanie
tychże gruntów, łąnk i ogrodów czynioną manifestant nie odebrał skutku,
tylko deklaracjami był uwodzony i jest także Szymon Kabała, w gruncie
manifestanta wybudował się przez nawiedzęnie pracowitego Tomasza
Szewczyka kmiecia w zabraniu zboża i rzeczy przez kozaków jest
ukrzywdzony. Dlaczego manifestant ażeby przez milczenie o krzywdę swoją w
przyszłym czasie nie poniósł krzywdy przeciwko Wielmożnemu Jmosci Panu
Mateuszowi Komorowskiemu Łowczemu Latyczowskiemu dóbr Ptaszkowic, Grabi i
połowy Lichawy według prawa swego posessorowi dziedzicom tychże dóbr,
jako i poddanym tejże drugi części Lichawy i inne krzywdy przed
teraźniejszemi Xięgami przeciwko tymże jako wyżej jak najsolenniej po
raz i po drugiej manifestuje się obiecując o restytucją wyżej
wspomnionych gruntów, jako i krzywd sobie uczynionych tam, gdzie będzie
należało prawem czynić salwę sobie do umniejszenia, poprawienia i
przymnożenia zostawuje.
Konstanty ZW. Wężyk.
1772
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-145, karty 745-47.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Do Urzędu i Xiąg Grodzkich Starościńskich Sieradzkich osobiście przyszedłszy Wielmożny JmcPan Konstanty z Widawy Wężyk Podstoli Węndeński dóbr Kustrzyc z attynencjami dziedzic, niegdy Sp. Wielmożnej Jmości Pani Anny z Tomaszewskich bezpotomnie zeszłej małżonek i wszystkich summ tejże Sp. małżonki gdziekolwiek będących dożywotni Pan czyniąc zadosyć prawu pospolitemu o Rejestrach po zmarłych mężach i żonach podania do Xiąg któregokolwiek Grodu własnego opiewających, któremu teraźniejszy manifestant zadosyć chciałby był po Sp. małżonce swojej uczynić, a że teraźniejszy manifestant żadnej wyprawy pod tejże małżonce swojej nie wziął oprócz szrebra i ceny i innych w Rejestrze działowym przy Dekrecie w Osinach ferowanym inserowanym rzeczy specyfikowanych, z których taż Sp. małżonka szrebro, cenę bitę i inne rzeczy za życia swego Wielmożnej Jmość Pannie Józefie Koszutskiej siostrze swojej testamentem ustąpieła, dała, i [...]owała, także poślednią cenę Wielmożnym Jchmość Państwu z Wierzchlejskim do Zielęcic po pogorzeli ich bez wiadomości teraźniejszego manifestanta dała i darowała szrebro niektóre w rejestrze wyrażone na łyszki, noże i grabki WJmść Pannie Józefie ustąpionych i danych poprzerobiać kazała, suknie zaś które miała za życia i chodzięła te przez teraz niniejszego manifestanta są posprawiane i te różnie za życia swego podysponowała i porozdawała, na którą oporządzenia teraźniejszy manifestant wydał przeszło pięć tysięcy złotych polskich, nadto i kra[...] przez lat trzy na potrzebę swoją z których teraźniejszy manifestant bierał po tysiącu dwieście złotych polskich arendy, oprócz podatków trzymała i prowent brała, a podatków płacenie Rzeczypospolitej zatrzymała, które manifestant popłacić musiał. Dlaczego manifestant teraźniejszy czyniąc zadosyć prawu przez teraźniejszy manifestant czyni ostrzeżenie, iż nie ma co do Rejestru spisać i do Xiąg podać, a że wszystkie summy jako dobra dziedziczne gdziekolwiek na Sp. małżonkę spadłe poddożywocie teraźniejszego manifestanta podpadają, i podpadły. Więc prowent najprzód summy jednej osiem osiemdziesiąt tysięcy przez Wiel. Jmości Pana Antoniego Jarant Makowieckiego Wiel. Ludowice Petronele Tomaszewskiej małżonce swojej bezpotomnie zeszłej a babce Sp. małżonki manifestanta na dobrach Spytkowicach, Skawie, Naprawach i innych w Województwie Krakowskim Powiecie [...] leżących Grodem Sanockim feria secunda pt domin[...] judica anno[...] millesimo septingentesimo nono zapisanej, z której od dwudziestu tysięcy teraźniejszemu manifestantowi prowent należy, także z dóbr Nieżuchowa w Ziemi Przemyskiej Powiecie Żydaczewskim leżących, niegdy Sp. Wojciecha Tomaszewskiego Podstolego Różańskiego dziedzicznych, bezpotomnie zeszłego, a Sp. małżonki teraźniejszego stryja rodzonego i opiekuna niegdyś Sp. Józefa Tomaszewskiego Cześnika Mielnickiego a ojca małżonki teraźniejszego manifestanta brata rodzonego, z których czwarta część między innemi siostrami na małżonkę należeć powinna, więc i z tej prowent dożywotni należy, aże bez windykacji i kosztu bydz nie może, więc teraźniejszy manifestant wszelki expens wraz z drugiemi konsukcessorami ułożyć deklaruje i przyrzeka i od innych summ gdziekolwiek znajdujących a poddożywocie podpadających ostrzega i przez teraźniejszy zaniesiony do Xiąg Grodzkich manifest po raz i po drugi zanosi ostrzeżenie i pilność salwę sobie do przymnożenia i umniejszenia zostawując.
Konstanty z Widawy Wężyk
1786
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-172, karta 213.
Streścił z oryginalnego dokumentu Piotr Tameczka.
Stanisław Leszczyc Skolimowski miecznik Sanocki zanosi zażalenie do Urzędu i Ksiąg Grodzkich Sieradzkich przeciwko Wincentemu Dłużewskiemu; którego żona miała zapisaną sumę na pewnej części w Kustrzycach, o to iż buntuje poddanych, oczernia, obmawia, obgaduje, dobrą sławę szarpię. Będący na usługach Dłużewskiego jego podstarości Jan Karczewski zabija wieprza wartego kilka talarów, lży i usiłuje zbić córeczkę Skolimowskiego, przywłaszcza i przeorywa grunt manifestanta, psa jego podstępem zwabia i dotkliwie bije.
1786
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-172, karty 252-53.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Do Urzędu i Xiąg Grodzkich Starościńskich Sieradzkich osobiście przyszedłszy WJPan Stanisław Skolimowski Miecznik Sanocki, który powziąwszy wiadomość o dwóch manifestach, pierwszym przez WJPana Wincentego Dłużewskiego, drugim przez niejakiego Pana Karczewskiego, tegoż Jmc Pana Dłużewskiego służącego w grodzie i aktach tutejszych na przeciw sobie zaniesionych, użalając się na takowe z pokrzywdzeniem dobrej sławy manifestanta zaszłe w czasie nie bardzo dawnym, w roku teraźniejszym manifesta a całości tejże dobrej sławy i majątku swego zapobiegając, a sprawiedliwość we wszystkim obserwując, o zściągnienie przyzwoitych kar na przestępujących Prawa Koronne idąc, do dawniejszych swych zaskarzeń odwołując się na przeciw JmPanu Wincentemu Dłużewskiemu i Teressie z Nowowiejskich małżonkom części pewnej w Kustrzycach possessorom, tudzież Pu Janowi Karczewskiemu, tychże Jmc Państwa Dłużewskich małżonków służącemu, w następujący sposób czyni zażalenie i remanifestuje się, a najprzód do osób JmPaństwa Dłużewskich małżonków, czyli samemu JmcPanu Wincentemu Dłużewskiemu, który jak tylko zapadł ostatecznie Dekret Potioritatis na substancji S.P. WJPana Wężyka, dóbr Kustrzyc z przyległościami dziedzica, że manifestant między innemi kredytorami w summie swej ukollokowanym będąc również z licznemi dłużnikami, trudność w rozrządzeniach gospodarskich dla siebie czujący przystąpił do nabywania transfuzji prawa innych kredytorów ukollokowanych na tychże dobrach S.P. W. Wężyka wprzód jako to prawa sukcessorów Tomaszewskich, a nie Jmc Pani Teresy z Nowowiejskich z powtórniego małżeństwa niegdy S.P. WJmPana Wężyka pozostałej, a teraźniejszej JmPana Wincentego Dłużewskiego małżonki czyni dość liczne pokrzywdzenia, których opisać trudnością jest, jako to głosem mowy swej niewysokiej, ale brzmiącej bez przestannie od takowegoż czasu sposobem odgrażania wymawia się w te słowa: Ja na protokułach zrobie[?] [...] czy z prawej czy z lewej odpór dam, bez żadnej onemuż dania okazji, ludzi złych junaków przyjmować na usługi swojej obiecując, aby ci dokuczali w possessji manifestantowi, jakoż wykonywa przez niejakiego Pana Jana Karczewskiego co niżej, tudziesz ofiaruje się część żony swej w Kustrzycach na lat pięć zadzierżawić, aby był sposobnym i zdatnym do wypłacenia się manifestantowi za wiolencje, gwałtowności i wszelkie krzywdy poczynione, z tym azardem wymawia się, i gdy w ten czas manifestant nie chciał nabyć prawa żony tegoż JmPana Dłużewskiego, gdy jego wola i prozby wielkie były, więc gdy wola będzie manifestanta w czasie teraźniejszym, puzniejszym nie zechce, aby dokuczał w possessji wraz mieszkalnej żalącemu się odgraża, a niedosyć co mową swoją szkodzi, ale nadto i manifestami tak przez się jako i służącego swego Karczewskiego opisał tak manifestanta jako i małżonkę przez wyrazy szkodzące dobrej stawie, jako to nabywanie transfuzji z zyskiem manifestantowi wyrzuca, a z pokrzywdzeniem niby małoletniego pozostałego S.P. Wielmożnego Wężyka syna, za którym opiekować się chce, ale już nie rychło, gdy fortunę tegoż sub hastam potioritatis podał, a sam utrzymuje się przy zapisie żony swej na tychże dobrach ukollokowanych, a zwłaszcza inwentarzu, który utracił i wszelkie mobilia, pewno niszczycielem fortuny tegoż zostający, niewinnych okryśla, opisuje w rządy manifestanta wdając się jak się wypisuje w swym manifeście, a to wszystko dla przegryzenia, dla ucięcia dobrej sławy wypełnia, pod pretextem opieki małoletniego, ale więcej okazuje się podług sentencji tej o clarum custodem ovicum ut ajunt lupum, co wiadomo każdemu zapewne jest, kogo interessuje takowa okoliczność, a nie dosyć co przez się tak liczne pokrzywdzenia czyni manifestantowi, ale nadto i służących swych jako to sławetnego Domżalskiego, który z fuzją naszedł chłopa w polu żalącego się poddanego i strzelić do niego chciał, i gdyby mu za fuzją był nie złapał tenże chłop, i manifestant nie nadszedł, pewno zabójstwo byłoby wypełnił, a szczegulnie Pana Karczewskiego, któren ustawiczne napaści czyni to w possessji manifestantowi, to na jarmaku, to ludziom żalącego się w domach mieszkalnych, browarze, młynie, polach, imże jednym biciem odgrażając, drugim i częstokroć napastuje dopełniając, a gdy czasu pewnego małżonka manifestanta w sposobie dobrym mówiła o takowe liczne pokrzywdzenia, które w wyższych manifestach wyrażone są, wyznał tenże Karczewski służący JPana Dłużewskiego w te słowa, iż ja co czynię to z woli i rozkazu Pana mojego, a nie z siebie. Dla tego manifestant tak na wszelkie pokrzywdzenia przez osobę Jmc Pana Dłużewskiego tak mową jako i przez manifesta i tak przez osobę służącego Karczewskiego zaszłe, jako i jegoż Jmc Pana Dłużewskiego dokonane i dokonywać ofiarujące, i inne osoby służących tegoż czynione, zaskarżając się o kary podług Prawa Koronnego osnowy na tychże przestępujących prawnie poszukiwania dochodząc, ściągnienie idąc remanifestuje i jako najsolenniej żali się, z ofiarowaniem nawet tego wszystkiego dowodzić inkwizycjami.
Stanisław Leszczyc Skolimowski Miecznik Sanocki piórem trzymanym.
1786
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-172, karta 296.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Do Urzędu i Xiąg Grodzkich Starościńskich Sieradzkich osobiście przyszedłszy urodzony Wincenty Dłużewski swym i Jejmość Pani Teressy z Nowowiejskich pierwszego niegdy Wo Konstantego Wężyka Pisarza Granicznego Sieradzkiego, dóbr Kustrzyc z przyległościami dziedzica, powtórniego zaś małżeństwa żalącego małżonki, czyniąc imieniem jak najuroczyściej przeciwko urodzonym Stanisławowi i Salomei z Nagórskich małżonkom Skulmowskim, części dóbr Kustrzyc possesorom, i Ignacemu Wichlińskiemu /: przychylając się do dawniej uczynionych manifestów i one teraz odnawiając:/ żali się w tej osnowie. Iż wspomnieni urodzeni Skulmowscy nie kontentując się żalącemu dawniej poczynionemi wiolencjami, lecz prawie codziennie inne wznawiają, jako to tarcice z góry remanifestanta własne ze dworu zabrali, ogród przy ozdzie przeszło rok w possessji żalącego zostający odebrali, posiedzenia owcarzowi podług rewersu żalącemu danego dać nie chcą, pokój żalącego po dwa razy oboje urodzeni Skulmowści /: przepomniawszy o życzliwości sąsiedzkiej:/ 1mo przyjaźni odwiedzieli, gdzie pod niebytność żalącego na małżonkę skarżącego słowy serce wskrus przenikającemi powstali. Urodzonego Karczewskiego a żalącego Podstarościego oboje urodzeni Skulmowscy z swemi ludźmi po podwórzu urodzony Skulmowskie trzymając w ręku od woza rozworę dębową, a urodzona Skulmowska podobny drąg gonieli i bić [...] usiłowali, któremu w stajni żalącego własnej ucieczką tam salwując przepuścić nie chcieli, stajnie żalącego nasli. Dlaczego żalący widząc takowe pokrzywdzenie żali się i manifestuje ofiarując tego inkwizycją dowieść zostawiając sobie manifestu tego poprawienia lub umniejszenia moc i ostrzeżenie.
1786
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-172, karty 378-80.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Do Urzędu i Xiąg Grodzkich Starościńskich Sieradzkich osobiście przyszedłszy WJmci Pan Wincenty Pobóg Dłużewski swym i Jmość Pani Teressy z Nowowiejskich pierwszego niegdy Wgo Jmci Pana Konstantego z Widawy Wężyka Podstolego Wendeńskiego Pisarza Granicznego Województwa Sieradzkiego dóbr Kustrzyc z dezertą Głowaczewicz, Wrzesin, połowami Przymiełowa, Lichawy w Województwie Sieradzkim a w Powiecie Szadkowskim leżących dziedzica powtórniego teraz przychodzącego małżonki. Oraz i Jmci Pa Franciszka z Widawy Wężyka niegdy wspomnionego Wgo Konstantego z Widawy Wężyka Pisarza Granicznego Sieradzkiego z rzeczoną Jejmość Panią Teressą z Nowowiejskich teraz przychodzącego małżonkę w związku małżeńskim spłodzonego syna, dóbr zmiankowanych Kustrzyc z przynależytościami po ojcu swym pozostałych dziedzica czyniący imieniem w jak najżywszych wyrazach niniejsze zażalenie naprzeciwko Jmc Pu Stanisławowi i Salomei z Nagórskich małżonkom Skulimowskim połowy wsiów Kustrzyc i Lichawy posessorom czyniąc bezpieczeństwo zawczasu i zapobiegając dalszemu upadkowi oraz i ruinie wyżej wyrażonych połowy wsiów tak Kustrzyc jako i Lichawy przez Wgo Skulimowskiego posiadanych do Xiąg tutejszych zanosi w następującej osnowie. Rzeczy pewna i nieomylna iż niegdy Wy Jmci Pan Konstanty Wężyk Podstoli Wędeński bęndąc dziedzicem i posessorem dóbr Kustrzyc z przyległościami nie mniej i połowy Lichawy część rzeczoną Lichawy w zastawną posessją za kwotę tylko 9500 zło: pol. Jmci Pu Skulimowskiemu puścieł przez której przeciąg czasu mając już Jmci Pan Skulimowski dla siebie od niegdy Wgo Konstantego Wężyka puszczoną w zastaw część Lichawy za małą kwotę niepamiętny na to zaraz w pierwiastkach Jmc Pan Skulimowski stawał jednakowoż wiencej łąk sobie rok rocznie w gruncie Kustrzyckim przymnażał. Po tym w lat kilkanaście gdy wyroki boskie nad osobą niegdy Wgo Konstantego Wężyka Pisarza Granicznego Sieradzkiego iż z tego świata zniść musiał wypełnieły się tym bardziej większa radość w Jmci Pu Skulimowskim dla jego zamysłów nastąpieła albowiem inwentarze jego częstokroć po łąnkach tak we dnie jako i w nocy przez nietrzymanie pastuchy losem chodzieły. W dalszym czasie po następnionym ślubie małżeńskim Jejmość Pani Teressy z Nowowiejskich Wężykowej teraz przychodzącym tym bardziej wczeła się lubość dóbr Kustrzyc w Jmc Pu Skulimowskim, gdyż poddanym z Przymiełowa do Kustrzyc na ten czas do posessji przychodzącego przynależącym łąk po pokosów kilka posiec kazał i niektórych na właściwym gruncie Przymiełowskim nielitościwie pobieł oczym jaśniej obdukcję i wizje nauczą w przeciąngu dalszym po nastąmpionym dekrecie zjazdowym w porządku obrachowania długów wierzycielskich do substancji niegdy Wgo Jmc Pa Konstantego Wężyka Pisarza Granicznego Sieradzkiego uciekających się na gruncie dóbr Kustrzyc z 1783go roku zapadłym w Xięgach niniejszych roku 1784go oblatowanym po nabytej z niemałym dla siebie zyskiem transfuzji summ na Kustrzycach ulokowanych od sukcessorów niegdy Anny z Tomaszewskich niegdy Wgo Jmc Pa Konstantego Wężyka Pisarza Granicznego Sieradzkiego małżonki pozostałych z gotową posessją a wypełniwszy swe lubo[ść?] i zamysł iż do połowy Kustrzyc i cząstków Przymiełowa wkroczył w pierwszym roku głosieł, iż czegom chciał tegom dokazał i zaraz po nastęmpionym dekrecie zjazdowym wyżej rzeczonym i zeznanym zlewku prawa na osobę jego swe dawne zamysły i ekonomią z pokrzywdzeniem dziedzica małoletniego a na zmartwienie przychodzącego w istnej prawdzie wypełnieł. To jest obore przez dekret powyżej rzeczony zjazdowy do owczarni na ten czas przyłąnczonej w posessji przeszło rok żalącego zostawającą teraz przychodzącemu przez przemoc tak prawu jako i dekretowi zjazdowemu sprzeciwiając się odebrał, bydło żalącego powypendzał i powrozy z obory na pół podwórza powyrzucał, gdy żalący obore rzeczoną na mocy dzieła zjazdowego razem z owczarnią sobie do dzielnicy podaną Jmci Pu Skulimowskiemu oświadczał nie na kilkakrotne perswazje Jmci Pan Skulimowski niezważając owszem samą Jmc Pani Skulimowska przesła dwa płotu przez wspomnianą oborą będące rozgrodzieła i żaląncemu wiele pokrzywdzeń z osoby Jmci Pani Skulimowski wykonać ile że damy niespodziewanych /:które inkwizycją dowiedzione bęndą:/ aż żaląncej odstępić musiał przy widzeniu wielu ludzi uczyniła, nie kontentując się tą przemocą Jmci Pan Skulimowski ale nadto ważył się żaląncego manifestem swym przed Xięgami niniejszemi dnia 13 czerwca roku 1785 przeciwko żalącemu się łuszcząc nim w dzierstwo w działy absolutność i gwałtowność /:a manifestanta w niepotomne wieki opis:/ nie mniej i inne czcze pretensje uczynionym oskarżyć, jarzyne z ogrodów nad opis dekretu zjazdowego w roku pierwszym podług swej woli Jmci Państwo Skulimowscy co najlepszą brali, ludzi w podziale sobie nadanych do nadzwyczajnych robót sam Jmci Pan Skulimowski przynagla, z którego obciążenia robotą już pracowity Tomek z żoną i parobkiem synem i córką małą wziąwszy dnia 10 maja roku 1784 na wędrówke poszedł, po nim inwentarz Jmci Pan Skulimowski do siebie zabrał, pracowitemu Szymanowi Kowalowi woły trzy już za posessji Jmci Pa Skulimowskiego dla długiej na dzień pańszczyzny i cięszki robocizny zerwane zostały i te za małą cene zprzedane, orać wiele ludziom nakazuje a gdy niepodług woli jego orzą to sam Jmci Pan Skulimowski weźmie pług chłopu z rąk okazując jak mają orać niezmiernie pług przyciskając orze, gdy chłopi mu mówią iż inwentarz od takiej pracy upada nic na to nie zważając Jmci Pan Skulimowski owszem odpowiada im temi słowy: Ja kupię ci innego woła, a mnie to małoletni dziedzic powróci, razem siana fury nadzwyczajne kłaść każe tak wielkie, że para wołów ledwo uciągnąć może, a jak woły chłopom staną, to sam Jmci Pan Skulimowski weźmie za lecke[?] i wiezie mówiąc głosem chłopom, że nie umiecie się szykować, a chłopy furę podpierać muszą, od takowych i innych robót uciążliwych rzeczony pracowity Tomek z żoną i dziećmi uciec musiał, a o innych chłopach wiadomości żalącego dochodzą jeżeli Jmci Pan Skulimowski długo bęndzie w Kustrzycach tak robociznę uciemieżliwą dysponował, to i oni za pracowitym Tomkiem pójdą. Dziewki żalącego cisz Jmc Państwo Skulimowscy straszą mówiąc im, iż i wy nasze bęndziecie, bo my wiencej piniędzy mamy. Szkody niezmierne inwentarzami tak żalącemu jako i chłopom wiejskim w polach czyni, albowiem inwentarzy jako to koni, owiec, pasać nie każe, który częstokroć i na noc w polu nocuje, młynarz dla niespokojności tak od Jmci Pa Skulimowskiego jako i jego synów, którego nieprzystojnemi słowy z odgrażaniem traktowali, z młyna ustąmpić musiał, na ludzi żalącego się biciem odgraża i ludziom swym pozwala, co się w niedawnym czasie wypełnieło, to jest pracowity Walada z synem swym sławetnemu Józefowi Domżalskiemu służącemu żalącego na drodze publicznej /:prawem każdemu spokojnie ostrzeżonej:/ zastęmpieł złapawszy za cugle na koniu siedzącego kilka razy bez najmniejszej dania okazji, topożyskiem od siekiery bieł, w fuzją żalącego razy kilka ciął, potym z konia zsciągnąwszy na ziemi z synem wspólnie do woli swej bieł, gdyby byli ludzie od tej przedsięwzientości rzeczonego Walady z synem nie odwiedli, pewno by sławet. Domżalskiemu życie odebrał. Te to są nadminione tu w niniejszym zażaleniu myśli Jmci Pa Skulimowskiego na substancją małoletniego, a na zmartwienie żalącego. Dlaczego żalący, ażeby przez milczenie swe w dalszym przeciągu czasu małoletniemu teraz dziedzicowi nie zostawał w jakim obowiązku oraz widząc się bydz przez manifest wyżej wyrażony opisanym z tych tedy przyczyn, przeciwko tym co wyżej zażala się ofiarując się tego wszystkiego inkwizycją dowieść, nie mniej o ściągnienie kar za opis żalącego tam gdzie bęndzie należało prawnie rozeprzeć się salwe sobie zażalenia tego poprawienia lub umniejszenia zostawując.
Wincenty Dłużewski swym żony i małoletniego imieniem
1786
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-172, karty 663-64.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
Wizja ran pracowitej Rejny pracowitego Antoniego Borończyka z dóbr Kustrzyc półrolika żony, przez szlachetnego Józefa urodzonego Kazimierza z Brzezia Russockiego Wojsk Koronnych Porucznika służącego z karabinku w uroczystość Wszystkich Swiętych, to jest dnia 1 listopada roku teraz płynącego w chałupie pracowitego Antoniego Borończyka własnej zadanych, w przytomności urodzonych Wojciecha Kierzkowskiego i Jana Karczewskiego, oraz Grzegorza Żygarlika z wsi Rojkowa woźnego przysięgłego, na rekwizycją urodzonego Wincentego Pobóg Dłużewskiego, połowy Kustrzyc i części Przymiełowa possessora w Bugaju dnia 24 listopada roku 1786 uczyniona.
Najprzód widzieliśmy na lewej ręce, to jest samej fistule blisko ramienia z góry ranę, z której ciało na dłusz cali pięć, na szerz cale cztery, a na głębsz zaś cali dwa wyszarpane. Po tym widzieliśmy nad piersią lewą od pachy dziur dwie zagojonych, a trzy niezagojonych. Z jednej dziury niezagojonej /:jako przytomny niewierny Lewek Moskowicz z Widawy cyrulik oświadczał:/ flejtuch na ćwierć poprzek ciałem dawany bywa, i w tej samej dziurze /:jako powiedział już wyżej wspomniony cyruliczek:/ iż lotka na cali dwa od dziury znajduje się, a drugie dwie rany na pół cala szerokie w głębsz asz do kości między piersiami w samym dołku /:jako głosił już rzeczony cyruliczek:/ iż kość deka zwana razy trzy przetrzaskana.
Widzieliśmy przez pierś prawą dziurę na wylot z góry na cali dwa, a wdłusz na ćwierć łokcia do samej brodawki.
Widzieliśmy okazywany nam kawton sukna granatowego na lewej stronie i prawej pod piersią, w rękawie poprzestrzelany, zkrwawiony, niemniej karabinek na piędzi cztery i cali trzy długi, wewnątrz i po wierzchu gładki.
W ścianie między szafą od szrotu i lotek okazywano nam znaki trzy, także lotki dwie z ściany dobyta jedna, druga z rany pracowitej Borończykowej dobitą.
Którą to wizją dla tym większej wagi i waloru podpisami rąk naszych stwierdzamy.
Działo się ut supra.
Wojciech Kierzkowski
Jan Karczewski piórem trzymanym
Grzegorz Żygarlik woźny przysięgły z Rojkowa piórem trzymanym
1791
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-185, karta 68.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi zeznanie złożone przez Antoniego Borończyka ze wsi Kustrzyce, który w towarzystwie dwóch zaprzysiężonych szlachciców i świadków – Tomasza Juryszewskiego oraz Wawrzyńca Wolskiego – na formalną i uprzejmą prośbę oraz żądanie Wielmożnego Stanisława Skolimowskiego, posiadacza części dóbr w Kustrzycach, udał się w dniu 17 czerwca na grunt rzeczonych dóbr i dokonał wizji lokalnej oraz szczegółowego spisu i oszacowania zasiewów zbóż ozimych i jarych, a także ogrodów przynależnych do tejże posiadłości, w wyniku czego wraz ze wspomnianymi szlachcicami dokonał dokładnego i drobiazgowego wyliczenia poszczególnych upraw polowych, stwierdzając na terytorium Wielmożnego Skolimowskiego obecność 365 stajowych składów zasianego pola, w tym zasianej pszenicy ozimej 36 stajowych składów, 53 składy jarki, 100 składy owsa, 124 składy jęczmienia, 34 składy grochu, 63 składy tatarki, 40 składów prosa, 16 składów rzepaku, a ponadto 5 zagonów lnu w polu, 5 zagonów konopi oraz w pełni obsianych ogrodów warzywnych i zasadzonej kapusty, z której to dokonanej lustracji i spisu na rzecz Wielmożnego Chorążego Sanockiego sporządzono niniejszy oficjalny akt i wpisano relację do ksiąg.
1791
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-185, karta 219.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi oficjalną manifestację i protest złożony przed Urzędem i Księgami Grodzkimi Starościńskimi Sieradzkimi przez Wincentego Dłużewskiego, który działa w imieniu własnym, swojej żony Teresy z Nowowiejskich (wdowy po zmarłym Konstantym Wężyku, Pisarzu Granicznym Sieradzkim i właścicielu dóbr Kustrzyc i Wrzesin), a także jako opiekun małoletniego Franciszka Wężyka, skierowany przeciwko Tomaszowi Wieruszowi Kowalskiemu, Burgrabiemu Grodzkiemu Sieradzkiemu. Powodem protestu jest fakt, że Kowalski, po rzekomym odkupieniu praw od Rychłowskiego, dziedzica dóbr Rudlic i Woli Rudlickiej, pozwał do Sądu Grodzkiego nieżyjącego już pracowitego Jędrzeja, uznawanego za poddanego, podczas gdy rzeczony Jędrzej ani sam, ani z racji pochodzenia od swojego ojca i dziada, nigdy nie uważał się za poddanego Rychłowskiego. Dłużewski wskazuje na bezprawność tych działań trwających od kilkunastu lat i podkreśla, że zmarły Konstanty Wężyk przez całe swoje podeszłe życie ujmował Jędrzeja w inwentarzach jako poddanego swoich dóbr, a przez ponad trzydzieści lat nikt nie zgłaszał żadnych pretensji ani odezw w tej sprawie. Manifestant występuje w celu ochrony małoletniego Franciszka Wężyka, obecnego dziedzica Kustrzyc i Wrzesin, aby w przyszłości nie ciążył na nim obowiązek udowadniania praw własności lub poddaństwa Jędrzeja z dziada i pradziada, żądając od strony przeciwnej przedstawienia prawnych i słusznych dowodów. Dodatkowo Dłużewski podnosi, że kilka razy wykosztował się na zakładanie zagród, które wydatki oszacowano na kwotę blisko 1500 złotych polskich, zapowiadając bezwzględne dochodzenie sprawiedliwości przed każdym właściwym sądem i zastrzegając sobie jednocześnie prawo do ewentualnego poprawienia, uzupełnienia bądź pomniejszenia niniejszego użalenia.
1791
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-185, karty 226-228.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument
stanowi oficjalny manifest prawny wniesiony 31 maja 1791 roku przed
Urzędem i Księgami Grodzkimi Starościńskimi w Sieradzu przez szlachcica
Wincentego Dłużewskiego, który działa w imieniu własnym, swojej żony
Teresy z Nowowiejskich (wdowy po Konstantym Wężyku z Widawy, Podstolim
Wendyńskim i Pisarzu Granicznym Sieradzkim, współdziedzicu dóbr
Kustrzyce, Wrzesiny, dezerty Głowaczewice oraz połowy wsi Lichawa i
Przymiłowa) oraz w imieniu małoletniego pasierba Franciszka Wężyka,
jedynego spadkobiercy wyżej wymienionych majątków po zmarłym ojcu.
Skarga jest bezpośrednio wymierzona przeciwko Stanisławowi
Skulimowskiemu, który od siedmiu lat zarządza drugą połową wspomnianych
dóbr ziemskich na mocy praw zlewkowych (cesji) uzyskanych od sukcesorów
Tomaszewskich. Dłużewski oskarża Skulimowskiego o celowe, autorytarne i
systematyczne niszczenie substancji majątkowej małoletniego Franciszka,
polegające na bezprawnym ucisku i rugowaniu poddanych chłopów,
zabieraniu ich prywatnego inwentarza oraz przywłaszczaniu mienia po
zmarłych robotnikach, czego przykładem jest wygnanie na przymusową
wędrówkę zagrodnika Tomka z Przymiłowa wraz z całą rodziną, zabór koni i
dorobku zagrodnika Szczepana (w tym sprzedaż jego źrebaka za kwotę 4
złotych), doprowadzenie do ucieczki z Lichawy zastraszonego zagrodnika
Krzysztofa wraz z żoną Elżbietą oraz bezprawne wymuszenie opłat
pieniężnych za odejście w Wieluńskie Zofii Kuczanki z Lichawy, mimo
wcześniejszego zaoferowania innej dziewki na jej miejsce, zabranie
inwentrza po zmarłym Wojciechu zagrodniku. Dodatkowo manifestujący
podnosi zarzut bezprawnego pobierania podatku kominowego od lokalnego
młynarza, co stoi w jawnej sprzeczności z wcześniejszą ugodą i przysięgą
złożoną przez obie strony na komisji w Szadku, wedle której opłata ta z
młyna przynależeć miała Dłużewskiemu, a z dworu Skulimowskiemu.
Skulimowski oskarżany jest również o celowe wyrządzanie szkód rolniczych
poprzez napędzanie własnego stada składającego się ze 155 wołów ruskich
na pola uprawne żalącego i całkowite spasanie tamtejszego jęczmienia
oraz tatarki, zniszczenie trzodą chlewną ogrodu Marcina Popręskiego (co
zmusiło go do trzykrotnego ponawiania zasiewów), a także zniszczenie i
rozgrodzenie wraz ze swoim synem płotu przyłazu do pasternika za Janasem
w celu wpuszczenia tam własnych koni. Ponadto manifest opisuje akty
fizycznej agresji oraz napaści słownych ze strony Skulimowskiego i jego
syna, którzy biją chłopów po polach i tratują łąki bydłem, a sam
Skulimowski pobił służącego Dłużewskiego, Antoniego, pędzącego konie, po
czym wtargnął do dworu w czasie choroby Dłużewskiego i wykrzykiwał
nienawistnym głosem groźby, że nie zamierza tam dłużej mieszkać,
przepisze swoje prawa i będzie robił wszystko na złość sąsiadom. W
podsumowaniu Wincenty Dłużewski domaga się całkowitego unieważnienia i
skasowania stronniczego dokumentu wizji lokalnej pól Kustrzyckich z 1784
roku, która została sporządzona bez jego wiedzy na korzyść oskarżonego,
deklaruje gotowość do pełnego udowodnienia przed sądem doznanych krzywd
i bezprawia oraz zapowiada dochodzenie wysokich bonifikat (odszkodowań)
za zniszczony inwentarz, poniesione straty materialne oraz zapłaty
grzywien sądowych, zastrzegając sobie jednocześnie prawo do późniejszego
uzupełnienia lub modyfikacji treści niniejszego manifestu.
1792
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karta 570.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument
stanowi pozew sądowy z 1 marca 1792 roku, wydany w Sieradzu w imieniu
króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, wzywający urodzonych Szymona
Wysockiego i Wincentego Dłużewskiego do stawienia się przed Sądem
Zjazdowym w Lichawie między Mycielskim i na wniosek powoda Walentego
Oleszyńskiego, celem złożenia przez nich pod przysięgą zeznań oraz
wiedzy w interesie prowadzonej sprawy dotyczącej między innymi
pracowitego Stanisława Kalety z dóbr Lichawy, do którego to dokumentu
dołączono formalne poświadczenie z 3 marca 1792 roku, w którym woźny
Antoni Borończyk z Kustrzyc oficjalnie zeznaje przed Urzędem Aktowym
Ziemiańskim Sieradzkim, iż prawidłowo i zgodnie z obowiązującym prawem
oraz zwyczajem doręczył rzeczone wezwania na termin zjazdu,
pozostawiając pierwszy pozew w dobrach Kustrzycach u pozwanego
Dłużewskiego, a drugi w dobrach Ptaszkowicach u pani Wysockiej.
1792
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karty 571-572.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument jest pozwem królewskim wydanym w imieniu króla Stanisława Augusta dnia 29 lutego 1792 roku w Sieradzu, wzywającym Teresę z Nowowieyskich (z pierwszego małżeństwa Wężykową, z drugiego Dłużewską), jej małoletniego syna Franciszka Wężyka oraz jego opiekunów prawnych, Zygmunta Dobka i Józefa Zdzienickiego, do osobistego stawiennictwa na terminie kondescencji w dobrach Lichawa z instancji Wojciecha z Mycielina Mycielskiego, w celu uczestnictwa w sprawie toczącej się między nim a pozwanym Oleszyńskim, a dotyczącej roszczeń z gruntów wsi Lichawa oraz w celu złożenia pod rygorem sumienia zeznań mających ustalić przyczyny pożaru, w którym spłonął tamtejszy dwór, przy czym na odwrocie dokumentu znajduje się relacja woźnego przysięgłego Szczepana Kustrzyckiego wpisana do Ksiąg Ziemskich Sieradzkich 2 marca 1792 roku, poświadczająca prawidłowe doręczenie owego pozwu w poniedziałek w dobrach Kustrzyce na ręce państwa Dłużewskich zgodnie z obowiązującym prawem i zwyczajem.
Akta metrykalne (Parafia Zduńska Wola) 1793
Osmolin
1793, dnia 8. kwietnia. Ja Jan Jankowski proboszcz tego kościoła, ochrzciłem bliźniaki, dzieci urodzone dnia 24. marca Wielmożnych Alojzego i Marianny z Walewksich Kijeńskich, dziedziców z Osmolina, którym zosłały nadane imiona, pierwszemu Antoni (ojca chrzestnego) i Agapit papież męczennik[?] tego którego rodzicami chrzestnymi byli Wielmożny Bogumił Walewski kasztelanic spicymirski z Bielawy i Wielmożna Aniela Dobkowa miecznikowa sieradzka z Karsznic parafii Marzyn? Asystenci Wielmożny Andrzej Gorczycki burgrabia i sędzia sieradzki i Urodzona panna Krystyna Kijeńska i siostra dziecka. Drugiemu dziecku zostały imiona Gabriel Aleksander Wilhelm. Rodzicami chrzestnymi byli Wielmożny Adam Wężyk z Byk i Wielmożna Teresa Dłużewska z Kustrzyc.
Dziennik Urzędowy Woiewodztwa Kaliskiego 1835 nr 3
Połowa wsi Lichawy własna W. Anny z Myszkowskich Wolickiey w Powiecie Szadkowskim Obwodzie Sieradzkim położona obeymuiąca rozległości około włok sześciu miary Chełmińskiey odległa od miasta Łasku o milę 1dnę od Widawy także milę i od Zdońskiey Woli rowniesz o milę, nad rzeką Grabią położona iest do sprzedania z wolney ręki, ktoby więc życzył nabycia sobie takowey, może się zgłosić do wsi Kustrzyc w Powiecie Szadkowskim położoney, gdzie o wszelkich regaliach do tey wsi należnych, oraz też ocenie i warunkach, zainformowanym przez podpisanego będzie.
Kustrzyce d. 10 Stycznia 1835 r. Rzewuski.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1854 nr 115
(N. D. 2514) Rejent Kancellaryi
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu.
Po śmierci.
1. Feliksa Myszkowskiego właściciela
wsi Kostrzyce z przyległościami Głowaczewice, Przymiłów A. i
Вugaj z Ogu Szadkowskiego oraz wierzyciela summy rs. 3779 kop. 25
1j2 sposobem ostrzeżenia w dziale IV. pod N. 5 wykazu hypotecznego
tychże dóbr Kostrzyca zapisanej.
Otworzyły się spadki do regulacyi
których oznaczony został termin na d. 1 (13) Grud. 1854 r. w
Kancellaryi hypotecznej w Kaliszu.
Kalisz 12 (24) Maja 1854.
J. Miklaszewski.
Gazeta Rządowa Królestwa Polskiego
1858 nr 157
OBWIESZCZENIA SPADKOWE.
(N. D. 3317) Pisarz Kancellaryi
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu.
Po śmierci:
1. Maryanny Myszkowskiej, właścicielki
dóbr Kostrzyce, Głowaczewice, Przymiłów A. i Bugaj, w Okręgu
Szadkowskim, oraz co do summ: rs. 900 pod Nr. 6, rs. 1634 k. 34 1/2
pod N. 7, i rs. 180 pod Ν. 12 wykazu tychże dóbr zapisanych; (…)
otworzyły się spadki, do regulacyi których wyznaczam termin
ostateczny nadzień 15 (27) Stycznia 1859 roku w Kancellaryi
Ziemiańskiej Kaliskiej.
Kalisz dnia 4 (16) Lipca 1858 r.
J. N. Zengteller.
Dziennik
Powszechny 1862 nr 66
(N. D. 1422) Dyrekcja
Szczegółowa Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego Gubernii
Warszawskiej w Kaliszu. Podając do powszechnej wiadomości, iż na
zasadzie art. 7 Postanowienia Rady Administracyjnej Królestwa
Polskiego z dnia 28 Czerwca (10 Lipca) 1860 r. i upoważnień przez
Dyrekcją Główną Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego udzielonych
następująco dobra ziemskie, za zaległość w ratach Towarzystwu
należnych wystawione są na pierwszą sprzedaż przymusową przez
licytacją publiczną w mieście Kaliszu w pałacu sądowym przy
ulicy Józefiny w Kancelarjach hypotecznych poniżej wymienionych.
Termin sprzedaży d. 12 (24) Listopada 1862 r.
13. Kostrzyce z
przyległościami Głowaczewice, Przymiłów A, Bugaj i część
Lichawy A, i wszystkiemi przynależytościami w Okręgu Szadkowskim
położone; raty zaległe w chwili zarządzenia sprzedaży wynoszą
rs. 151 k 72 1/2, vadium rs. 1005, licytacja rozpoczynie się od sumy
rs. 3875, przed Rejentem Kancelarji Ziemiańskiej Emilianem Ordon.
Termin sprzedaży d. 15 (27) Listopada 1862 r.
Sprzedaże wzmiankowanе
odbędą się w terminach powyżej oznaczonych poczynając od godziny
10 z rаnа w obec delegowanego Radcy Dyrekcji Szczegółowej, gdyby
zaś Rejent przed którym sprzedaż ma się odbywać był
przeszkodzony licytacja odbędzie się w jego Kancelarji przed innym
Rejentem który go zastąpi. Warunki licytacyjne są do przejrzenia w
właściwych księgach wieczystych i w biurze Dyrekcji Szczegółowej.
Ostrzeżenie: Wrazie nie
dojścia do skutku powyższych sprzedaży dla braku licytantów,
druga i ostateczna przedaż od zniżonego szacunku odbytą będzie
bez dalszych nowych doręczeń w terminach jakie Dyrekcja Szczegółowa
oznaczy i w pismach publicznych raz jeden ogłosi (art. 25
роstanowieniа Rady Administracyjnej Królestwa Polskiego z dnia 28
Czerwca (10 Lipca) 1860 r.) Kalisz dnia 3 (15) Marca 1862 r. Prezes,
Szymanowski, Pisarz, Janczewski.
Dziennik Powszechny 1862 nr 229
(N.D. 5241) Rejent Kancelarji
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu. Po śmierci: 1.
Celestyna Stokowskiego współwłaściciela dóbr Wrzęsiny z Okręgu
Szadkowskiego, oraz współwierzyciela ostrzeżenia o uznanie za
nienależną sumy rs. 3000, na tychże dobrach w dz. IV. pod Nr. 1
dla Anny Wolickiej ubezpieczonej, w tymże dziale ad 1 zapisanego,
jak niemniej współwierzyciela ostrzeżenia względem skutków
procesu przeciwko tejże Annie Wolickiej o kwotę rs. 2700, na
dobrach Lichawa A Okręgu Szadkowskiego, mających jedną hypotekę z
dobrami Kostrzyce w dz. IV. pod Ńr. 8 zamieszczonego, na poczet
której z pożyczki odnowionej Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego
upłaconą jest kwota rs. 105, w depozycie władz tegoż Towarzystwa
znajdująca się, i (...)
Otworzyły się spadki, do uregulowania
których, termin na dzień 7 (19) Kwietnia 1863 r. w Kancelarji
Ziemiańskiej Gubernii Warszawskiej w Kaliszu przed sobą wyznaczam.
Kalisz d. 18 (30) Września 1862 r. Szamota Rościszewski.
Dziennik Warszawski 1867 nr 88
(N. D. 2193). Pisarz Kancelarji
Ziemiańskiej przy Trybunale Cywilnym w Kaliszu.
Po śmierci:
4. Benjamina Zimmerling, właściciela
dóbr Kostrzyce w Powiecie Sieradzkim, oraz wierzyciela dwóch sum po
rs. 2,250 na dobrach Stok z Okręgu Kaliskiego, pod Nr. 40 i 50
działu IV. hypotekowanych.
Otworzyły się spadki, do regulacji
których wyznaczam termin ostateczny nadzień 13 (25) Października
1867 r. w tutejszej Kancelarji Ziemiańskiej.
Kalisz dnia 1 (13) Kwietnia 1867 roku.
Radca Dworu, J. Ziemięcki.
Dziennik Warszawski 1868 nr 136
N. D. 3959 Rejent Kancelarji
Ziemiańskiej w Warszawie.
Po śmierci: 1. Mateusza Kryst co do
współwłasności nieruchomości w Kaliszu (…) i sum na
nieruchomościach (…) w Kaliszu, (…) i na dobrach Kostrzyce z
Szadkowskiego rsr. 750 i rsr. 1,500 pod Nr. 21 i 24 zahypotekowanych;
(…) otworzyły się spadki, do
regulacji których, wyznacza się termin na dzień 16 (28) Grudnia
1868 r. w Kancelarji Hypotecznej.
Kalisz d. 5 (17) Czerwca 1868 r.
Teofil Józef Kowalski.
Dziennik Warszawski 1869 nr 19
N. D. 380. Dyrekcja Szczegółowa
Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Kaliszu.
Podaje do powszechnej wiadomości, iż
na zasadzie art. 7 postanowienia b. Rady Administracyjnej Królestwa
Polskiego z dnia 28 Czerwca (10 Lipca) 1860 r. i upoważnień przez
Dyrekcję Główną Towarz. Kred. Ziemskiego udzielonych, następujące
dobra ziemskie za zaległość w ratach Towarzystwu należnych,
wystawione są na sprzedaż pierwszą przymusową przez licytację
publiczną, która odbędzie się w mieście Kaliszu w pałacu
sądowym przy ulicy Józefiny w Kancelarjach Hypotecznych poniżej
wymienionych.
17. Kostzyce, z przyległościami
Głowaczewice, Przymiłów A, Bugaj i część Lichawy A, z
wszystkiemi przynależytościami, lecz z wyłączeniem uwłaszczonych
gruntów włościańskich, w Okręgu Szadkowskim położone, raty
zaległe w chwili zarządzenia sprzedaży wynoszą rs. 402 kop. 32
1/2, vadium do licytacji rs. 825, licytacja rozpocznie się od sumy
rs. 3,700, termin sprzedaży dniu 4 (16) Listopada 1869 roku, przed
Rejentem Kanc. Ziem. Teofilem Józefem Kowalskim.
Sprzedaże wzmiankowane odbędą się w
terminach powyżej oznaczonych, poczynając od godziny 10 z rana w
obec delegowanego Radcy Dyrekcji Szczegółowej, gdyby zaś Rejent,
przed którym sprzedaż ma się odbywać był przeszkodzony,
licytacja odbędzie się przed innym Rejentem który go zastąpi.
Vadium do licytacji złożyć się
mające, winno być w gotowiźnie, lub listach zastawnych z
właściwemi kuponami.
Warunki licytacyjne są do przejrzenia
w właściwych księgach wieczystych i w biurze Dyrekcji Szczegółowej
Kaliskiej.
W razie niedojścia do skutku powyższej
sprzedaży dla braku licytantów, druga i ostateczna sprzedaż od
zniżonego szacunku, odbytą będzie bez dalszych nowych doręczeń,
w terminie jaki Dyrekcja Szczegółowa oznaczy i w pismach
publicznych raz jeden ogłosi, (art. 25 Postanowienia Rady
Administracyjnej z dnia 28 Czerwca (10 Lipca) 1860 r.). (…)
Kalisz dnia 10 (22) Grudnia 1868 roku.
Prezes, Chełmski.
Pisarz, R. Bierzyński.
Dziennik Warszawski 1873 nr 25
N. D. 709. Rejent Kancelarji
Ziemiańskiej w Kaliszu.
Po śmierci:
3. Ewy Pauliny Neumann
współwłaścicielki dóbr Kostrzyce z okręgu Szadkowskiego i
wierzycielki sumy rs. 450 na dobrach Piegonisko z okręgu Kaliskiego
w dziale IV pod Nr. 47 przez ostrzeżenie ubezpieczonej; (…)
otworzyły się spadki, do regulacji których wyznaczam termin przed
sobą w kancelarji mej w Kaliszu na dzień 28 Lipca (9 Sierpnia) 1873
r. godzinę 10 z rana pod prekluzją. Kalisz d. 17 (29) Stycznia 1873
r.
Józef Jezierski.
Gazeta
Świąteczna 1892 nr. 624
Różności z
listów. Z powiatu Łaskiego, guberńji Piotrkowskiej, pisze do nas
K. W. o pożarze we wsi Kustrzycach. Ogień wybuchł nad ranem 5-go
grudnia i zniszczył obory i stajnie Wilhelma Nejmana. Zginęło też
w płomieniach 13 koni roboczych. Koło budynków znaleziono dwie
brytwanny z zarzewiem, od którego wszczął się pożar.
Obwieszczenia Publiczne 1921 nr 89
Wydział hipoteczny sądu okręgowego w Piotrkowie obwieszcza, że została otwarte postępowania spadkowe po zmarłych:
13) Marjannie ze Stępniów Piaseckiej, córce Kacpra, współwłaśc. działki gruntu Nr. 14 przestrzeni 5 dzies., 64 sążni w kol. Kostrzyce Nr. 1, pow. Łaskiego;
Termin do regulacji powyższego postępowania spadkowego wyznaczony został na d. 17 maja 1922 r. co do punktów Nr. Nr. 2, 4, 6, 8, 10, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18 i 19 w kancelarji wydziału hipotecznego sądu okręgowego w Piotrkowie, co do punktu Nr. 1, w kancelarji Seweryna Żarskiego, co do punktów Nr. Nr. 3, 7, 9 i 11 w kancelarji Feliksa Kokczyńskiego, zaś co do punktu Nr. 5 w kancelarji Władysława Piaszczyńskiego — notarjuszy przy tymże wydziale, w którym to dniu osoby interesowane mają się stawić pod skutkami prekluzji.
Obwieszczenia Publiczne 1924 nr 29a
Wpisy do rejestru handlowego.
Do rejestru handlowego sądu okręgowego w Łodzi wpisano następujące firmy pod Nr Nr:
7184 „Józefat Racięcki". Młyn wodny. Firma istnieje od d. 23 kwietnia w Kostrzycach, gm. Wola Wężykowa, star. Łaskie. Właśc. Józefat Racięcki, zam.—tamże.
Obwieszczenia Publiczne 1929 nr 17
Wydział hipoteczny sądu okręgowego w Piotrkowie obwieszcza, że toczą się postępowania spadkowe po zmarłych:
31) Marcinie Baranieckim, właścicielu działki gruntu Nr. 3, obejmującej 5 hektarów 4812 metrów kw. wchodzącej do składu kolonji Kostrzyce Nr. I, pow. łaskiego;
Termin do regulacyj powyższych postępowań spadkowych wyznaczony został na dzień 30 sierpnia 1929 roku co do punktów 2, 3, 4 5, 6, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 26, 27, 28, 29, 30, 32, 33 i 34 w kancelarji pisarza wydziału hipotecznego sądu okręgowego w Piotrkowie, co do punktów 7, 8, 9, 10, 11, 31 i 35 w kancelarji Marjana Byczkowskiego, co do punktu 1 w kancelarji Feliksa - Tadeusza Kokczyńskiego i co do punktu 25 w kancelarji Władysława Piaszczyńskiego, notarjuszy przy tymże wydziale hipotecznym w którym to dniu osoby zainteresowane winny się stawić, pod skutkami prekluzji.
Łódzki Dziennik Urzędowy 1931 nr 2
OGŁOSZENIE.
Okręgowy Urząd Ziemski w
Piotrkowie podaje do publicznej wiadomości, że orzeczeniem z dnia
14-go listopada 1930 roku
postanowił:
wdrożyć we wsi
Lichawa, w gminie Wola- Wężykowa, w pow. łaskim położonej,
postępowanie scaleniowe, ustalając obszar scalenia w składzie
gruntów:
a) ukazowych i
zaserwitutowych wsi Lichawa, składających się z części „do
Grabi" i „do Kostrzyc" o obszarze około 134,76 ha
(zapisanej do tabeli likwidacyjnej wsi Lichawa),
b) hipotekowanych maj.
Lichawa ABC o przestrzeni około 91,04 ha,
c) hipotekowanych
maj. Ptaszkowice o przestrzeni około 17,04
ha,
d) z osady
młynarskiej Kostrzyce o przestrzeni około
0,60 ha.
Orzeczenie to
uprawomocniło się dnia 15-go grudnia 1930 roku.
(—) M. Grąbczewski
Naczelnik Wydziału.
Obwieszczenia Publiczne 1931 nr 9
Wydział hipoteczny sądu
okręgowego w Piotrkowie obwieszcza, że po śmierci niżej
wymienionych osób toczą się postępowania spadkowe, a mianowicie
po zmarłych:
1) Celestynie
Wasilewskim, synu Melchjora, właścicielu działki gruntu Nr. 20, o
powierzchni 5 dzies. 1.116 sąż. z kolonji Kostrzyce Nr.
I, powiatu łaskiego;
Termin do regulacyj
powyższych postępowań spadkowych wyznaczony został na dzień
7 sierpnia 1931 roku co do punktów 1, 2, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 12
w kancelarji wydziału hipotecznego sądu okręgowego w Piotrkowie,
co do punktów zaś 3 i 4 w kancelarji Feliksa - Tadeusza
Kokczyńskiego, notarjusza przy tymże wydziale hipotecznym, w którym
to dniu osoby zainteresowane winny się stawić i zgłosić swoje
prawa, pod skutkami prekluzji.
Obwieszczenia Publiczne 1931 nr 38
Wydział hipoteczny sądu
okręgowego w Piotrkowie obwieszcza, że po śmierci niżej
wymienionych osób toczą się postępowania spadkowe, a
mianowicie po zmarłych:
4) Małgorzacie z
Młynarczyków Drozd vel Drożdż, córce Marcina, współwłaścicielce
działki gruntu Nr. 4, zawierającej powierzchni 5 dz. 63 sążni kw.
w „kolonji Kostrzyce Nr. I",
pow. łaskiego;
Termin do regulacyj
powyższych postępowań spadkowych wyznaczony został na dzień
21 listopada 1931 roku co do punktu 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,
11, 12 i 13 w kancelarji pisarza wydziału hipotecznego sądu
okręgowego w Piotrkowie, zaś co do punktu 14 w kancelarji Seweryna
Żarskiego, notarjusza przy tymże wydziale hipotecznym, w którym to
dniu osoby zainteresowane winny się stawić i zgłosić swoje prawa
pod skutkami prekluzji.
Obwieszczenia Publiczne 1931 nr 48
Wydział hipoteczny sądu
okręgowego w Piotrkowie obwieszcza, że po śmierci niżej
wymienionych osób toczą się postępowania spadkowe, a
mianowicie, po zmarłych:
2) Stanisławie
Płucinniku vel Płuciennik, synu Tomasza, współwłaścicielu
działki gruntu o powierzchni 5 dzies. 31 sąż. kw. w „Kolonji
Kostrzyce Nr. I",
powiatu łaskiego;
Termin do regulacyj
powyższych postępowań spadkowych wyznaczony został na dzień
21 grudnia 1931 roku w kancelarji pisarza wydziału hipotecznego
sądu okręgowego w Piotrkowie, w którym to dniu osoby
zainteresowane winny się stawić i zgłosić swoje prawa, pod
skutkami prekluzji.
Łódzki Dziennik Urzędowy 1933 nr 20
ROZPORZĄDZENIE WOJEWODY ŁÓDZKIEGO
z dnia 28 września 1933 r. L. SA. II. 12/13/33.
o podziale obszaru gmin wiejskich powiatu łaskiego na gromady.
Po wysłuchaniu opinij rad gminnych i wydziału powiatowego zgodnie z uchwałą Wydziału Wojewódzkiego z dnia 15 września 1933 r. na podstawie art. 107 ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorjalnego (Dz. U. R. P. Nr. 35, poz. 294) postanawiam co następuje:
§ 1.
XI. Obszar gminy wiejskiej Sędziejowice dzieli się na gromady:
8. Kustrzyce, obejmującą: wieś Kustrzyce, kolonję Kustrzyce, młyn Kustrzyce.
§ 2.
Wykonanie niniejszego rozporządzenia powierza się Staroście Powiatowemu Łaskiemu.
§ 3.
Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w Łódzkim Dzienniku Wojewódzkim.
(—) Hauke-Nowak
Wojewoda.
Obwieszczenia Publiczne 1935 nr
97
Wydział hipoteczny sądu
okręgowego w Łodzi, sekcja ziemska, niniejszem obwieszcza, że
po niżej wymienionych zmarłych toczą się postępowania spadkowe:
7) Marji z Tokarskich Racięckiej,
zmarłej w dniu 5 maja 1932 r. we wsi Kustrzyce, pow. łaskiego,
współwłaścicielce Osady młynarskiej Kustrzyce, pow. łaskiego,
rep. hip. Nr. 95- Ж.
8) Marcelu Osińskim, zmarłym w
dniu 25 września 1934 r. w Kustrzycach, właścicielu 23/48 części
działki gruntu obejmującej 180 pręt. kw., uregulowanej w księdze
Osada młynarska Kustrzyce, pow. łaskiego, rep. hip. Nr. 95-
Ж.
Termin zamknięcia powyższych
postępowań spadkowych wyznaczony został na dzień 5 czerwca
1936 r. w tutejszym Wydziale Hipotecznym.
We wskazanym
terminie osoby zainteresowane osobiście lub przez pełnomocników
winny zgłosić swoje prawa pod skutkami prekluzji. Nr. 620/35 r.
Orędownik 1937 nr. 34
Pożar. W nocy na 7. bm. we Kuszczyce spaliła się stodoła z przybudówkami oraz jedna krowa na szkodę Apolonij Najman. Straty ogólne wynoszą 1400 zł. Przyczynę pożaru ustala posterunek P. P.
Orędownik 1937 nr. 156
We wsi Kustrzyce gm. Sędziejowice na szkodę Jana Golaka spaliła się stodoła, wartości 400 zł.
Obwieszczenia Publiczne 1939 nr 13
Wydział Hipoteczny przy
Sądzie Grodzkim w Łasku obwieszcza, że na dzień 16 maja 1939 r.,
na godz. 10 rano wyznaczony został termin pierwiastkowych
regulacyj hipotek dla:
1) gruntów państwowych
linii kolejowej Herby-Nowe — Gdynia, nabytych i wywłaszczonych
na rzecz Skarbu Państwa przez Francusko-Polskie Towarzystwo
Kolejowe w Bydgoszczy u poszczególnych właścicieli w obrębie
powiatu łaskiego, a mianowicie we wsiach: Zalasy — 1 ha 9313
m kw, Rusiec — 4 ha 5539 m kw, Żary — 4353 m kw, Dąbrowa
Rusiecka — 2 ha 6251 m kw, Dębina — 2 ha 2100 m kw, Lucjanów
— 1 ha 2510 m kw, Wincentów — 3457 m kw, Sewerynów — 4557 m
kw, Klęcz — 1 ha 3681 m kw, Chociw — 1 ha 1864 m kw, Ruda
(wysiedle Pająk) — 1 ha 3007 m kw, Ruda — 4 ha 8459 m kw,
Rogoźno — 4 ha 6424 m kw, Siedlce — 4 ha 2117 m kw, Osiny — 1
ha 4435 m kw, Kozuby Stare — 4 ha 0821 m kw, Sędziejowice — 8 ha
3523 m kw, Lichawa — 6 ha 1612 m kw, Kustrzyce — 4960 m kw,
Dobra — 2 ha 6636 m kw, Marzenin — 3 ha 1218 m kw;
Osoby interesowane winny
zgłosić się w oznaczonym terminie z prawami swoimi, pod skutkami
prekluzji. 32/39.
Obwieszczenia Publiczne 1939 nr 16
Wydział Hipoteczny Sądu
Okręgowego w Łodzi, Sekcja III Ziemska niniejszym obwieszcza,
że po niżej wymienionych zmarłych toczą się postępowania
spadkowe:
2) Cecylii
Wasilewskiej, zmarłej w Kustorzycach w dniu 6 sierpnia 1919 roku,
właścicielce reszty działki nr 19, o pow. 4 dzies, 1336 sąż.
kw, uregulowanej w dziale II pod nr 27 (str. 12, t. I), kolonii
Kostrzyce nr 1, pow. łaskiego, rep. hip. nr 95 ы
Termin zamknięcia
powyższych postępowań spadkowych wyznaczony został na dz. 30
sierpnia 1939 roku w tutejszym Wydziale Hipotecznym.
We wskazanym terminie
osoby zainteresowane osobiście lub przez pełnomocników winny
zgłosić swoje prawa, pod skutkami prekluzji. 173/39.
Dziennik Łódzki 1946 nr
307
We wsi Kustrzyce,
gm. Sędziejowice,
w zabudowaniach Władysława Trzeszczaka, wybuchł pożar. Pastwą
płomieni padła stodoła ze zbożem, dom mieszkalny i obora. Straty
wynoszą 200.000 zł. Jak ustalono, pożar wzniecił 5-letni syn
poszkodowanego, bawiąc się za stodołą zapałkami.
Na przestrzeni krótkiego
czasu jest to już trzeci wypadek pożaru, spowodowanego przez
bawiących się bez opieki dzieci.
Dziennik Łódzki 1969 nr
41
Na stacji Kustrzyce,
pow. Łask stojący na krawędzi peronu Stefan Płuciennik został
potrącony przez pociąg towarowy, ponosząc śmierć.
Dziennik Łódzki 1971 nr
15
Wczoraj w
Kustrzycach pow. Łask pod koła pociągu towarowego wpadł Antoni
K., pracownik PKP w Karsznicach — ponosząc śmierć.
