Czajkowski 1783-84 r.
Leyscyzna, parafia warta, dekanat
warcki, diecezja gnieźnieńska, województwo sieradzkie, powiat
sieradzki, własność: Walewski.
Słownik Geograficzny:
Leszczyzna, os., pow. sieradzki, gm. Gruszczyce, par. Wągłczew, odl. od Sieradza w. 16, (ob. Łubna Jakusy).
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-177, karty 128-130.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi pozew/dekret wydany w Piotrkowie Trybunalskim w 1787 roku przez Trybunał Koronny w sprawach wniesionych przez powoda, wielmożnego Aleksandra Pruszkowskiego, przeciwko pozwanemu, wielmożnemu Janowi Walewskiemu, dotyczący długotrwałego sporu graniczno-własnościowego o dobra ziemskie Łubna Jakusy oraz przyległe przysiółki i uroczyska Leszczyzna (Leyszczyzna) i Klekotowizna. Sprawa wywodzi się z ugód i dokumentów sporządzonych w październiku 1783 roku, wpisanych do Ksiąg Grodzkich Sieradzkich (25 października 1783 r.) oraz Ziemskich Sieradzkich (2 stycznia 1784 r.), których celem miało być przywrócenie pokoju sąsiedzkiego i rehabitacja posiadania Pruszkowskiego. Mimo to pozwany Jan Walewski dążył do uderzenia w prawa Pruszkowskiego, wymuszając przeprowadzenie wizji lokalnej i zjazdu na grunt w dobrach Łubna Jakusy. Sąd Grodzki Sieradzki wydawał niekorzystne dla Pruszkowskiego wyroki i kondemnaty (zasądzające po dopełnieniu terminów w 1784 i 1785 r., m.in. w poniedziałek po niedzieli Oculi 1785 r.), ignorując przy tym przedstawiane przez Pruszkowskiego dowody, prawa dziedziczne, oświadczenia ugodowe oraz faktu odebrania i przekazania sprawy do Sądu Ziemskiego, a także apelacje i wnioski o zawieszenie/odwołanie (relevatio). Pruszkowski zaskarżył postępowanie Sądu Grodzkiego i działania Walewskiego jako stronnicze, nielegalne i szkodliwe dla jego praw majątkowych, podnosząc, że Urząd Grodzki przekroczył swoje kompetencje i zignorował próbę przeniesienia sprawy przed właściwy Trybunał. W konsekwencji Trybunał Koronny w Piotrkowie zaskarżone wyroki grodzkie i nakazane kondemnaty uznaje za bezprawne, uchyla je bez naliczania kar na rzecz powoda, zwalnia Pruszkowskiego z roszczeń Walewskiego, nakazuje nałożenie przewidzianych prawem kar pieniężnych zarówno na pozwanego Walewskiego, jak i na stronniczych urzędników sądowych, a także obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu wszelkich kosztów procesowych i nakazuje rozstrzygnięcie sporu pierwotnego w oparciu o stan prawny i sprawiedliwość, wyznaczając termin stawiennictwa na dzień po niedzieli Judica 1787 roku.
________________________________________________________________________________
Leszczyzna, druga połowa XIX w.
1992 r.
1787
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-177, karty 128-130.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi pozew/dekret wydany w Piotrkowie Trybunalskim w 1787 roku przez Trybunał Koronny w sprawach wniesionych przez powoda, wielmożnego Aleksandra Pruszkowskiego, przeciwko pozwanemu, wielmożnemu Janowi Walewskiemu, dotyczący długotrwałego sporu graniczno-własnościowego o dobra ziemskie Łubna Jakusy oraz przyległe przysiółki i uroczyska Leszczyzna (Leyszczyzna) i Klekotowizna. Sprawa wywodzi się z ugód i dokumentów sporządzonych w październiku 1783 roku, wpisanych do Ksiąg Grodzkich Sieradzkich (25 października 1783 r.) oraz Ziemskich Sieradzkich (2 stycznia 1784 r.), których celem miało być przywrócenie pokoju sąsiedzkiego i rehabitacja posiadania Pruszkowskiego. Mimo to pozwany Jan Walewski dążył do uderzenia w prawa Pruszkowskiego, wymuszając przeprowadzenie wizji lokalnej i zjazdu na grunt w dobrach Łubna Jakusy. Sąd Grodzki Sieradzki wydawał niekorzystne dla Pruszkowskiego wyroki i kondemnaty (zasądzające po dopełnieniu terminów w 1784 i 1785 r., m.in. w poniedziałek po niedzieli Oculi 1785 r.), ignorując przy tym przedstawiane przez Pruszkowskiego dowody, prawa dziedziczne, oświadczenia ugodowe oraz faktu odebrania i przekazania sprawy do Sądu Ziemskiego, a także apelacje i wnioski o zawieszenie/odwołanie (relevatio). Pruszkowski zaskarżył postępowanie Sądu Grodzkiego i działania Walewskiego jako stronnicze, nielegalne i szkodliwe dla jego praw majątkowych, podnosząc, że Urząd Grodzki przekroczył swoje kompetencje i zignorował próbę przeniesienia sprawy przed właściwy Trybunał. W konsekwencji Trybunał Koronny w Piotrkowie zaskarżone wyroki grodzkie i nakazane kondemnaty uznaje za bezprawne, uchyla je bez naliczania kar na rzecz powoda, zwalnia Pruszkowskiego z roszczeń Walewskiego, nakazuje nałożenie przewidzianych prawem kar pieniężnych zarówno na pozwanego Walewskiego, jak i na stronniczych urzędników sądowych, a także obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu wszelkich kosztów procesowych i nakazuje rozstrzygnięcie sporu pierwotnego w oparciu o stan prawny i sprawiedliwość, wyznaczając termin stawiennictwa na dzień po niedzieli Judica 1787 roku.
Echo Łódzkie 1937 lipiec
Dziecko z 24 palcami utonęło w stawie. SIERADZ.
24. 7. — We wsi Łubna Leszczyna gm. Gruszczyce pow. sieradzkiego
utonęła w stawie 2-letnia córeczka miejscowego młynarza
Dolatowskiego. Dziecko bawiło się nad stawem bez opieki. Należy
podkreślić, iż nieszczęśliwe to dziecko było popularne we wsi,
gdyż miało po 6 palców u obu rąk i nóg. Niedawno przeprowadzono
dziewczynce pomyślnie operację.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz