Słownik Geograficzny:
Kozy, os. włosć., pow. sieradzki, gm. Barczew, par. Chojne, odl. od Sieradza w. 121 . K. wraz z obszarem włościańskim wsi: Dąbrowa Wielka, Kalinki i Budzicza, ma dm. 68, mk. 429.
Spis 1925 r.
Kozy, kol., pow. sieradzki, gm. Barczew. Budynki z przeznaczeniem mieszkalne 19. Ludność ogółem: 115. Mężczyzn 55, kobiet 60. Ludność wyznania rzymsko-katolickiego 115. Podało narodowość: polską 115.
Kozy, obecnie część wsi Dąbrowa Wielka.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-183, karty 1065-1066.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument wystawiony 20 listopada 1790 roku we wsi Dąbrowa Wielka stanowi oficjalne oświadczenie szlachty i obywateli województwa sieradzkiego (podpisane przez Szymona Murzynowskiego oraz Józefa Chmielińskiego), sporządzone na wniosek wielmożnego Kazimierza Lenartowicza, dziedzica dóbr Dąbrowa Wielka wraz z przyległościami. Wystawcy aktu, po udaniu się na miejsce w obecności uczciwego Tomasza Bugajskiego (woźnego z Dąbrowy Wielkiej), dokonali wizji lokalnej pod kątem granic i praw własności, stwierdzając, że w lesie zwanym "Bukowice" od pieca ceglanego do starej granicy wyznaczonej rowem i kopcami między Dąbrową a Budziczną, w lesie "Glinne" rozciągającym się od wsi Koza od tej ściany do Glinnych Stawów, i w lesie "Dębe" oraz w zaroślach "Kozy" zwane i całym lesie Dąbrowskim widziano gęstwiny zarosłe dębiną i różnymi chrustami. Ponadto podpisani odnieśli się do wcześniejszych zeznań chłopów z Ruszkowa złożonych podczas inkwizycji, wedle których pewien chłop z Ruszkowa miał zakopać kiedyś w miejscu Dębe zwanym "Ewangelie", jednoznacznie poświadczając, że wskazany punkt — ciągnący się od pieca ceglanego i narożnika Barczewskiego, za Bukowcem Glinnym i Dębym — leży bezsprzecznie na gruncie i w granicach lasu należącego do Dąbrowy, na wprost wsi Budziczny w stronę Dąbrowy, co wystawcy dokumentu potwierdzili własnoręcznymi podpisami pod rygorem gotowości złożenia przysięgi, a co zostało następnie wpisane do akt.
Kozy, os. włosć., pow. sieradzki, gm. Barczew, par. Chojne, odl. od Sieradza w. 121 . K. wraz z obszarem włościańskim wsi: Dąbrowa Wielka, Kalinki i Budzicza, ma dm. 68, mk. 429.
Spis 1925 r.
Kozy, kol., pow. sieradzki, gm. Barczew. Budynki z przeznaczeniem mieszkalne 19. Ludność ogółem: 115. Mężczyzn 55, kobiet 60. Ludność wyznania rzymsko-katolickiego 115. Podało narodowość: polską 115.
Kozy, obecnie część wsi Dąbrowa Wielka.
1992 r.
1787
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-122, karta numer 731.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
My niżej podpisani szlachta z Województwa Sieradzkiego obywatele na rekwizycją WJmc Pana Kazimierza Albina z Giezgiezgłowca Lenartowicza Wojsk Koronny Pułkownika dóbr Wielkiej Dąbrowy dziedzica i possessora wezwani podług prawa na wizją niniejszą z opatrznym Tomaszem Bugajskim woźnym z dóbr Wielkiej Dąbrowy przysiężnym zjechawszy na grunt tejże wsi Dąbrowy Wielkiej, to jest na to miejsce gdzie się dziedziny Dąbrowa Wielka, Dąbrówka Mała i Kuszno narożnikami swymi przy niwce ogrodzonej w górce stykają, i gdzie w roku przeszłym kondensencji granicznej jurysdykcja była zafundowana, blisko ściany i kopców Dąbrówki Małej, Kuszna ściennych, naprzeciwko karczmy Kuszeńskiej leżących, widzieliśmy najpierwej niwkę płotem niedawno od Kusznianów ogrodzoną, do Dąbrowy Wielkiej należącą, pooraną, i owsem zasianą. Dalej idąc widzieliśmy od ściany Dąbrowy Wielkiej z Kuśnem prosto ku figurze pode wsią Kusznem na Trakcie Kaliskim niedaleko kopca ściennego Dąbrowskiego stojącej, ku narożnikom Roszkowskim ponad laskiem Kozy nazwanym ciągnącej się przez błota nad brzegiem wybitej teraz niedawno z rozkazu Wo Balickiego Burgrabiego Sieradzkiego w łąkach Dąbrowskich prosto od upustu stawu Kuszeńskiego rów, aż za trzeci kopiec w ścianie Dąbrowy Wielkiej z Dąbrówką Mniejszą będący wyciągniony blisko na dwoje staj.
Dalej wróciwszy się do tejże ściany Dąbrowy Wielkiej z Kusznem na szrodek łąk czyli błot, nigdy nie koszonych widzieliśmy znowu rów naprost spod kół młyna Kuszińskiego sztukę niemałą z rozkazu W. Balickiego w roku przeszłym tym miejscem wybity, blisko na troje staj gdzie Dąbrowa Wielka, rozpoczęty od stawu i młyna Myja nazwanego aż ku ścianie Kuszeńskiej kończyć miało. Nadto idąc od miejsca wyżej wspomnionego tych trzech dziedzin konkurencji widzieliśmy nad brzegiem błot niedaleko strumienia od upustu Kuszeńskiego meat sobie zrobionego kopce trzy ścienne, między Dąbrową Wielką i Dąbrówką Mniejszą usypane dosyć znaczne jeszcze i oczywiste. Co wszystko gdy potrzeba wyciągać będzie, zaświadczyć i naszym zeznaniem rzeczywistym zabespieczyć gotowiśmy na co się dla lepszej wiary rękami własnemi podpisujemy. Działo się Wielkiej Dąbrowie.D. 22 czer. 1787 roku.
Jan Charski
Stanisław Fabianowski
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-122, karta numer 731.
Tekst z oryginalnego dokumentu przepisał Piotr Tameczka.
My niżej podpisani szlachta z Województwa Sieradzkiego obywatele na rekwizycją WJmc Pana Kazimierza Albina z Giezgiezgłowca Lenartowicza Wojsk Koronny Pułkownika dóbr Wielkiej Dąbrowy dziedzica i possessora wezwani podług prawa na wizją niniejszą z opatrznym Tomaszem Bugajskim woźnym z dóbr Wielkiej Dąbrowy przysiężnym zjechawszy na grunt tejże wsi Dąbrowy Wielkiej, to jest na to miejsce gdzie się dziedziny Dąbrowa Wielka, Dąbrówka Mała i Kuszno narożnikami swymi przy niwce ogrodzonej w górce stykają, i gdzie w roku przeszłym kondensencji granicznej jurysdykcja była zafundowana, blisko ściany i kopców Dąbrówki Małej, Kuszna ściennych, naprzeciwko karczmy Kuszeńskiej leżących, widzieliśmy najpierwej niwkę płotem niedawno od Kusznianów ogrodzoną, do Dąbrowy Wielkiej należącą, pooraną, i owsem zasianą. Dalej idąc widzieliśmy od ściany Dąbrowy Wielkiej z Kuśnem prosto ku figurze pode wsią Kusznem na Trakcie Kaliskim niedaleko kopca ściennego Dąbrowskiego stojącej, ku narożnikom Roszkowskim ponad laskiem Kozy nazwanym ciągnącej się przez błota nad brzegiem wybitej teraz niedawno z rozkazu Wo Balickiego Burgrabiego Sieradzkiego w łąkach Dąbrowskich prosto od upustu stawu Kuszeńskiego rów, aż za trzeci kopiec w ścianie Dąbrowy Wielkiej z Dąbrówką Mniejszą będący wyciągniony blisko na dwoje staj.
Dalej wróciwszy się do tejże ściany Dąbrowy Wielkiej z Kusznem na szrodek łąk czyli błot, nigdy nie koszonych widzieliśmy znowu rów naprost spod kół młyna Kuszińskiego sztukę niemałą z rozkazu W. Balickiego w roku przeszłym tym miejscem wybity, blisko na troje staj gdzie Dąbrowa Wielka, rozpoczęty od stawu i młyna Myja nazwanego aż ku ścianie Kuszeńskiej kończyć miało. Nadto idąc od miejsca wyżej wspomnionego tych trzech dziedzin konkurencji widzieliśmy nad brzegiem błot niedaleko strumienia od upustu Kuszeńskiego meat sobie zrobionego kopce trzy ścienne, między Dąbrową Wielką i Dąbrówką Mniejszą usypane dosyć znaczne jeszcze i oczywiste. Co wszystko gdy potrzeba wyciągać będzie, zaświadczyć i naszym zeznaniem rzeczywistym zabespieczyć gotowiśmy na co się dla lepszej wiary rękami własnemi podpisujemy. Działo się Wielkiej Dąbrowie.D. 22 czer. 1787 roku.
Jan Charski
Stanisław Fabianowski
1790
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-183, karty 1065-1066.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument wystawiony 20 listopada 1790 roku we wsi Dąbrowa Wielka stanowi oficjalne oświadczenie szlachty i obywateli województwa sieradzkiego (podpisane przez Szymona Murzynowskiego oraz Józefa Chmielińskiego), sporządzone na wniosek wielmożnego Kazimierza Lenartowicza, dziedzica dóbr Dąbrowa Wielka wraz z przyległościami. Wystawcy aktu, po udaniu się na miejsce w obecności uczciwego Tomasza Bugajskiego (woźnego z Dąbrowy Wielkiej), dokonali wizji lokalnej pod kątem granic i praw własności, stwierdzając, że w lesie zwanym "Bukowice" od pieca ceglanego do starej granicy wyznaczonej rowem i kopcami między Dąbrową a Budziczną, w lesie "Glinne" rozciągającym się od wsi Koza od tej ściany do Glinnych Stawów, i w lesie "Dębe" oraz w zaroślach "Kozy" zwane i całym lesie Dąbrowskim widziano gęstwiny zarosłe dębiną i różnymi chrustami. Ponadto podpisani odnieśli się do wcześniejszych zeznań chłopów z Ruszkowa złożonych podczas inkwizycji, wedle których pewien chłop z Ruszkowa miał zakopać kiedyś w miejscu Dębe zwanym "Ewangelie", jednoznacznie poświadczając, że wskazany punkt — ciągnący się od pieca ceglanego i narożnika Barczewskiego, za Bukowcem Glinnym i Dębym — leży bezsprzecznie na gruncie i w granicach lasu należącego do Dąbrowy, na wprost wsi Budziczny w stronę Dąbrowy, co wystawcy dokumentu potwierdzili własnoręcznymi podpisami pod rygorem gotowości złożenia przysięgi, a co zostało następnie wpisane do akt.
Łódzki Dziennik Urzędowy 1933 nr 21
z dn. 19 październ. 1933 r. L. SA. II. 12/14/33
Po wysłuchaniu opinji rad gminnych i wydziału powiatowego, zgodnie z uchwałą Wydziału Wojewódzkiego z dnia 18 października 1933 r. na podstawie art. 107 ustawy z dnia 23. III. 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorjalnego (Dz. U. R. P. Nr. 35, poz. 294) postanawiam co następuje:
3. Dąbrowa-Wielka, obejmującą: wieś Budziczna, wieś Dąbrowa Poduchowna, wieś Dąbrowa Charubna, wieś Dąbrowa Wielka folwark Dąbrowa Wielka, wieś Kalinki, wieś Kozy.
Wykonanie niniejszego rozporządzenia powierza się Staroście Powiatowemu Sieradzkiemu.
§ 3.
Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w Łódzkim Dzienniku Wojewódzkim.
Wojewoda:
wz. (—) A. Potocki
Wicewojewoda
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz