Bielec, źródło znajdujące się we wsi Smardzew w gminie Wróblew. Prawdopodobnie jest to dopływ rzeczki Rakówki. Wypływa z pod Edmundowa, następnie przecina drogę asfaltową prowadzącą z Charłupi Wielkiej do Smardzewa i uchodzi do Rakówki pod Smardzewem. Na północ od źródła jest pole o nazwie Bilec.
1965 r.
1785
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-170, karty 254-255.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Przedstawiony dokument to urzędowa relacja z wizji lokalnej oraz jej urzędowa oblata w Księgach Grodzkich Sieradzkich, sporządzone pod koniec listopada 1785 roku i dotycząca gwałtownego sporu granicznego między sąsiadującymi dobrami Rakowice i Smardzew. Spór toczył się pomiędzy dziedzicami dóbr Rakowice, Tomaszem Wierusz Kowalskim i Stanisławem Madalińskim, a dziedzicem wsi Smardzewa, Jaśnie Wielmożnym Maciejem Zbijewskim, którego oskarżono o bezprawne zagarnięcie gruntów. Zgodnie z treścią dokumentu, wyznaczeni i zaprzysiężeni wizytatorzy w osobach Wojciecha Jatczaka ze wsi Rakowice oraz szlachetnie urodzonych Ignacego Szadkowskiego i Macieja Godlewskiego, zjechali osobiście na sporny grunt w celu zweryfikowania stanu granicy. Inspekcje zaczęto na wprost i na przeciw smugu i strużyska ciągnącego się od wsi Noski biegnącego pomiędzy dziedzinami Rakowic i Smardzewa ku strudze zwanej "Rakówką" oraz krzewinie zwanej "Bielec" rozciągającemu się zarówno w dolinie nad strugą, jak i na przyległych wzniesieniach. W trakcie lustracji stwierdzono, że kasztelan Maciej Zbijewski dopuścił się jawnej samowoli bezprawnie rozkopując obszar Bielca gdzie na wyniesionym obszarze zasiał 58 zagonów żyta. Następnie, posuwając się wzdłuż Bielca Rakowickiego i rowu w stronę gruntu używanego przez Smardzew stwierdzono nad samymi łąkami 20 kawałów uwrocia zdartego. Stąd wizytatorzy dostali się na łąkę Rakowicką gdzie zauważyli groblę (tu wcześniej był młyn należący do Rakowic) gdzie kasztelan Zbijewski kazał przekopać rów na trzy łokcie szeroki, i wbił się w obszar łąk należących do Rakowic na długość 25 łokci, co wizytatorzy potwierdzili zarówno na podstawie własnych dokładnych pomiarów i naocznych oględzin zniszczeń, jak i zgodnych relacji na miejscu okolicznych mieszkańców. Wizytatorzy oświadczyli w dokumencie gotowość potwierdzenia wszystkich zaobserwowanych faktów uroczystą przysięgą sądową.
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-170, karty 254-255.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Przedstawiony dokument to urzędowa relacja z wizji lokalnej oraz jej urzędowa oblata w Księgach Grodzkich Sieradzkich, sporządzone pod koniec listopada 1785 roku i dotycząca gwałtownego sporu granicznego między sąsiadującymi dobrami Rakowice i Smardzew. Spór toczył się pomiędzy dziedzicami dóbr Rakowice, Tomaszem Wierusz Kowalskim i Stanisławem Madalińskim, a dziedzicem wsi Smardzewa, Jaśnie Wielmożnym Maciejem Zbijewskim, którego oskarżono o bezprawne zagarnięcie gruntów. Zgodnie z treścią dokumentu, wyznaczeni i zaprzysiężeni wizytatorzy w osobach Wojciecha Jatczaka ze wsi Rakowice oraz szlachetnie urodzonych Ignacego Szadkowskiego i Macieja Godlewskiego, zjechali osobiście na sporny grunt w celu zweryfikowania stanu granicy. Inspekcje zaczęto na wprost i na przeciw smugu i strużyska ciągnącego się od wsi Noski biegnącego pomiędzy dziedzinami Rakowic i Smardzewa ku strudze zwanej "Rakówką" oraz krzewinie zwanej "Bielec" rozciągającemu się zarówno w dolinie nad strugą, jak i na przyległych wzniesieniach. W trakcie lustracji stwierdzono, że kasztelan Maciej Zbijewski dopuścił się jawnej samowoli bezprawnie rozkopując obszar Bielca gdzie na wyniesionym obszarze zasiał 58 zagonów żyta. Następnie, posuwając się wzdłuż Bielca Rakowickiego i rowu w stronę gruntu używanego przez Smardzew stwierdzono nad samymi łąkami 20 kawałów uwrocia zdartego. Stąd wizytatorzy dostali się na łąkę Rakowicką gdzie zauważyli groblę (tu wcześniej był młyn należący do Rakowic) gdzie kasztelan Zbijewski kazał przekopać rów na trzy łokcie szeroki, i wbił się w obszar łąk należących do Rakowic na długość 25 łokci, co wizytatorzy potwierdzili zarówno na podstawie własnych dokładnych pomiarów i naocznych oględzin zniszczeń, jak i zgodnych relacji na miejscu okolicznych mieszkańców. Wizytatorzy oświadczyli w dokumencie gotowość potwierdzenia wszystkich zaobserwowanych faktów uroczystą przysięgą sądową.
Wisła 1889 tom 3 zeszyt 3
Z bogactw mineralnych znajdują się po
różnych miejscach: glina garncarska, margiel, wapno, torf, ruda
żelazna, granit, piaskowiec, krzemień, kwarc i wiele innych metali
i minerałów, które stosownie do swego użytku bywają
eksploatowane. Znajdują się także źródła wody, zawierającej w
sobie pierwiastki mineralne, a głównie żelazo.
Zasługuje na wzmiankę w ponętnem
miejscu położone źródło we wsi Smardzewie, zwane przez lud
"Bielcem", gdzie oprócz części składowych innych metali
przeważna część znajduje się żelaza.
