Klekoty 1929 r.
Klekoty 1992 r.
1787
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-177, karty 128-130.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi pozew/dekret wydany w Piotrkowie Trybunalskim w 1787 roku przez Trybunał Koronny w sprawach wniesionych przez powoda, wielmożnego Aleksandra Pruszkowskiego, przeciwko pozwanemu, wielmożnemu Janowi Walewskiemu, dotyczący długotrwałego sporu graniczno-własnościowego o dobra ziemskie Łubna Jakusy oraz przyległe przysiółki i uroczyska Leszczyzna (Leyszczyzna) i Klekotowizna. Sprawa wywodzi się z ugód i dokumentów sporządzonych w październiku 1783 roku, wpisanych do Ksiąg Grodzkich Sieradzkich (25 października 1783 r.) oraz Ziemskich Sieradzkich (2 stycznia 1784 r.), których celem miało być przywrócenie pokoju sąsiedzkiego i rehabitacja posiadania Pruszkowskiego. Mimo to pozwany Jan Walewski dążył do uderzenia w prawa Pruszkowskiego, wymuszając przeprowadzenie wizji lokalnej i zjazdu na grunt w dobrach Łubna Jakusy. Sąd Grodzki Sieradzki wydawał niekorzystne dla Pruszkowskiego wyroki i kondemnaty (zasądzające po dopełnieniu terminów w 1784 i 1785 r., m.in. w poniedziałek po niedzieli Oculi 1785 r.), ignorując przy tym przedstawiane przez Pruszkowskiego dowody, prawa dziedziczne, oświadczenia ugodowe oraz faktu odebrania i przekazania sprawy do Sądu Ziemskiego, a także apelacje i wnioski o zawieszenie/odwołanie (relevatio). Pruszkowski zaskarżył postępowanie Sądu Grodzkiego i działania Walewskiego jako stronnicze, nielegalne i szkodliwe dla jego praw majątkowych, podnosząc, że Urząd Grodzki przekroczył swoje kompetencje i zignorował próbę przeniesienia sprawy przed właściwy Trybunał. W konsekwencji Trybunał Koronny w Piotrkowie zaskarżone wyroki grodzkie i nakazane kondemnaty uznaje za bezprawne, uchyla je bez naliczania kar na rzecz powoda, zwalnia Pruszkowskiego z roszczeń Walewskiego, nakazuje nałożenie przewidzianych prawem kar pieniężnych zarówno na pozwanego Walewskiego, jak i na stronniczych urzędników sądowych, a także obciąża pozwanego obowiązkiem zwrotu wszelkich kosztów procesowych i nakazuje rozstrzygnięcie sporu pierwotnego w oparciu o stan prawny i sprawiedliwość, wyznaczając termin stawiennictwa na dzień po niedzieli Judica 1787 roku.
Ziemia 1926 nr. 13/14
Dziennik Łódzki 1946 nr 284
w woj. łódzkim Osady sprzed 34 wieków — Cmentarzyska popielnicowe — Żona musiała umrzeć wraz z mężem — Ozdoby ze złota w epoce brązu.
Pod kierownictwem wybitnego archeologa prof. Konrada Jażdżewskiego, dyrektora Miejskiego Muzeum Prehistorycznego w Łodzi, przeprowadzono w ciągu letnich miesięcy szereg ciekawych badań prehistorycznych i wykopaliskowych.
(...) Najbardziej obfitujące w wyniki były prace przy rozkopywaniu stanowiska przy wsi Łubna opodal miasteczka Błaszki, w pow. sieradzkim. Stanowisko to nosiło dawniej nazwę Jasionna — Klekot. Rozkopano tu i zbadano 25 kurhanów cmentarnych, pochodzących z okresu kultury -trzynieckiej, a więc jak już podawaliśmy, na 15 — 13 stuleci przed narodzeniem Chrystusa. W odkrytych grobach znaleziono szkielety ułożone parami co pozwala przypuszczać, że po śmierci męża, pozbawiano życia żonę i grzebano małżonków we wspólnym grobie.
W jednym z grobów znaleziono szkielet młodej dziewczyny lub dziecka, przybrany w liczne ozdoby w postaci wisiorków, bransoletek i szpil do spinania odzieży. Ciekawy jest fakt, że część tych ozdób wykonano ze złota — zjawisko bardzo rzadkie dla tego okresu epok brązu. Ze względu na cenne odkrycia w kurhanach pod wsią Łubną, kierownictwo ekspedycji zwróciło się do władz konserwatorskich w Warszawie z wnioskiem o utworzenie na tym terenie rezerwatu jest to bowiem największe cmentarzysko z tego okresu kultury, wykryte dotychczas w Polsce.
Warto przypomnieć, że z kultury trzynieckiej wywodzi się prasłowiańska kultura łużycka, której zabytki na terenach Polski środkowej i zachodniej są najlepszym dowodem tego, że wbrew pseudonaukowym teoriom niemieckim, ziemie te już na 15 wieków przed narodzeniem Chrystusa zamieszkiwane były przez lud, który stał się jednym z elementów prasłowiańszczyzny. (ł).
Dziennik Łódzki 1947 nr
216
ŁÓDŹ (PAP). Miejskie
muzeum prehistoryczne i zakład prehistorii uniw. łódzkiego
prowadzą na terenie woj. łódzkiego szereg prac wykopaliskowych. W
wielu wypadkach prace te uwieńczone zostały b. cennymi wynikami.
M.in. pod
Lutomierskiem w pow. łaskim odkryto dobrze zachowane części osady
z okresu tzw. kultury trzcinieckiej (1000 lat przed Chrytusem) oraz
osady z okresu kultury łużyckiej (400—250 lat przed Chrystusem).
Znaleziono tu również ślady palenisk, ułamki ceramiki itp. W
pobliżu wsi Jesienna- Klekot odkopano cmentarzysko kurhanowe.
Ekspedycje badawcze U. Ł.
rozkopały dotychczas około 50 kurhanów, zawierających groby
szkieletowe. W wielu wypadkach były to groby podwójne, co każe
przypuszczać, iż w epoce powstawania kurhanów istniał zwyczaj po zbawiania życia wdów w
czasie pogrzebu ich mężów. W grobach znalezione zostały liczne
przedmioty codziennego użytku.
Ciekawe wykopaliska
dokonane zostały w granicach m.
Łodzi. Na przedmieściu Ruda Pabianicka odkopane zostało
prasłowiańskie cmentarzysko I-go wieku przed Chrystusem. Wykopano
szereg dobrze zachowanych przedmiotów oraz kości ludzkich. Obecnie
opracowywana jest monografia o wynikach badań tego cmentarzyska.


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz