Karte des Westlichen Russlands czyli Mapa Zachodniej Rosji sporządzona została przez pruskich kartografów przed I wojną światową. Mapy wydane zostały w skali 1:100 000. Więcej informacji znajdziecie na stronie:
Mapy dostępne są tutaj:
czwartek, 4 grudnia 2014
ABC Kaliskie
ABC Kaliskie, jednodniówka wydawana w Kaliszu w latach 1927-1939.
Na łamach dziennika pojawiły się następujące miejscowości:
1938-Bukowina (92), Goszczanów (358),
Gzików (110), Kamienna (108), Karolina (214), Korzenica (176), Popów
(214), Poprężniki (141), Waliszewice (232)
1939-Filipiny (obecnie Filipinów 6), Garbów (26),
Lubanów (11, 26), Pęczniew (109), Rydzew (38),
Socha (107)
środa, 3 grudnia 2014
Mapa wzgórz województwa sieradzkiego
W sumie dla swojego użytku zrobiłem mapę wzgórz sieradzkich. Jako zapalony rowerzysta mam zamiar je wszystkie odwiedzić i sfotografować, a potem opublikować fotki na blogu. Zachęcam wszystkich do zdobycia około setki wzniesień, które posiadają swoje nazwy i zostały udokumentowane w rozmaitych źródłach. Wiem, że wykaz nie jest kompletny, ale od czegoś trzeba zacząć. Są na naszej ziemi wzgórza bezimienne, oraz posiadające swoją lokalną nazwę, ale nie odnotowane na mapach. W czasie moich rowerowych peregrynacji zwiedziłem wiele ciekawych, lecz anonimowych wzniesień. Polecam np. wzniesienia koło Goszczanowa i Kaszewa, strzelnicę na wzgórzu koło wsi Okręglica i wiele, wiele innych. Poniżej zamieszczam mapę i zachęcam do zwiedzania. Tam gdzie było możliwe podałem wysokość w metrach nad poziomem morza.
Link do wersji mapy o lepszej rozdzielczości:
http://chomikuj.pl/wohumano/Mapa+wzg*c3*b3rz+wojew*c3*b3dztwa+sieradzkiego
Link do wersji mapy o lepszej rozdzielczości:
http://chomikuj.pl/wohumano/Mapa+wzg*c3*b3rz+wojew*c3*b3dztwa+sieradzkiego
Wykaz wzgórz nie odnalezionych na mapach. W nawiasie jest podane źródło informacji.
SG- Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich
M1839-Mapa Kwatermistrzoska z 1839 r.
M1798-Mapa Czajkowskiego z 1798 r.
1. Grodzisko vel Strońska Góra (gm. Zapolice-SG)
2. Jama (gm. Działoszyn-M1839, prawdopodobnie Lisia Góra)
3. Kotelki (gm. Klonowa-SG)
4. Ostrochodza (gm. Rusiec-SG)
5. Smolana Góra (gm. Sieradz-M1798)
6. Srebrna Góra (gm. Zapolice-SG)
7. Starościńskie (gm. Zapolice-SG)
8. Tatarskie Góry (gm. Sieradz-SG)
9. Winna Góra (gm. Widawa-M1798)
10. Święta Góra (gm. Wróblew-SG)
11. Złota Górka (gm. Brzeźnio-SG)
11. Złota Górka (gm. Brzeźnio-SG)
__________________________________________________________________
Mapa wzgórz województwa sieradzkiego
__________________________________________________________________
Góra Draby
Góra Draby, wzgórze w gminie Działoszyn. Wysokość 225,5 m.
Góra Draby (222.5 m n.p.m.) to ciekawy ostaniec skalny położony położony na Wyżynie Wieluńskiej, w granicach Załęczańskiego Parku Krajobrazowego (ZPK), w sąsiedztwie wsi Draby (gmina Działoszyn, powiat pajęczański).
Górę Draby budują skaliste wapienie jury górnej. Ostaniec wznosi się ok. 10 do 15 metrów ponad otaczającą powierzchnię utworzoną z piaszczystych osadów czwartorzędowych.
We wnętrzu Góry Draby znajduje się m.in. Jaskinia Ewy - cenne stanowisko paleontologiczne. Jaskinia jest udostępniona do zwiedzania – dziś to teren prywatny udostępniany turystom przez rodzinę Drabów.
Do wnętrza Jaskini Ewy prowadzi pionowa studnia krasowa o głębokości 11 metrów, obecnie obudowana (domek z drewnianym dachem). Po drabince można zejść do niewielkich korytarzy jaskini.
Sama jaskinia powstała w wapieniach skalistych, w wyniku poszerzania szczelin przez procesy krasowe. Wnętrze jaskini zostało zniszczone w wyniku eksploatacji kalcytu, miejscami zachowały się jednak resztki dawnej szaty naciekowej.
W ścianie jednego z korytarzy zaobserwować można liczne warstwy białego, drobnokrystalicznego kalcytu, oddzielonego laminami piasków i iłów o żółtym zabarwieniu. W warstwach tych odnaleziono szczątki zwierząt lądowych, które - jak wykazały badania paleontologiczne - zamieszkiwały otoczenie jaskini w okresie późnego trzeciorzędu.
http://lodzkie.travel/?kat=ochrona_przyrody&sub=7&id=13
Wikipedia:
Jaskinia Ewy - krasowa jaskinia znajdująca się na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej (Wyżyna Wieluńska) w otulinie Załęczańskiego Parku Krajobrazowego. Jaskinia została uznana w 1998 r. za pomnik przyrody.
Położona jest na południe od wsi Draby (gmina Działoszyn, powiat pajęczański), w zachodniej części szczytu Góry Draby (230 m n.p.m.).
Jaskinia została odkryta w 1974 roku przez geologa z Uniwersytetu Wrocławskiego, Adama Szynkiewicza, który na cześć swojej żony nazwał ją imieniem "Ewa". Jaskinia jest własnością prywatną rodziny Drabów (Draby nr 15) i możliwe jest jej zwiedzanie.
W wyniku eksploracji i badań naukowych jaskini w latach 70. XX wieku odnaleziono szczątki zwierząt lądowych z okresu trzeciorzędu; jest to tzn. brekcja kostna, czyli zespolone kalcytem zwierzęce szczątki kostne.
Poprzez pionową studnię krasową o głębokości ok. 8 metrów przechodzi się do wnętrza Jaskini Ewy. Długość korytarzy jaskini wynosi ok. 40 m. Jaskinia powstała w jurajskiej skale wapiennej, w wyniku długotrwałego działania procesów krasowych. Wnętrze jaskini i szata naciekowa zostały poważnie zdewastowane.
W pobliżu jaskini, na zboczach góry Draby, znajdują się wyrobiska kamieniołomu, który także został uznany za pomnik przyrody.
Górę Draby budują skaliste wapienie jury górnej. Ostaniec wznosi się ok. 10 do 15 metrów ponad otaczającą powierzchnię utworzoną z piaszczystych osadów czwartorzędowych.
We wnętrzu Góry Draby znajduje się m.in. Jaskinia Ewy - cenne stanowisko paleontologiczne. Jaskinia jest udostępniona do zwiedzania – dziś to teren prywatny udostępniany turystom przez rodzinę Drabów.
Do wnętrza Jaskini Ewy prowadzi pionowa studnia krasowa o głębokości 11 metrów, obecnie obudowana (domek z drewnianym dachem). Po drabince można zejść do niewielkich korytarzy jaskini.
Sama jaskinia powstała w wapieniach skalistych, w wyniku poszerzania szczelin przez procesy krasowe. Wnętrze jaskini zostało zniszczone w wyniku eksploatacji kalcytu, miejscami zachowały się jednak resztki dawnej szaty naciekowej.
W ścianie jednego z korytarzy zaobserwować można liczne warstwy białego, drobnokrystalicznego kalcytu, oddzielonego laminami piasków i iłów o żółtym zabarwieniu. W warstwach tych odnaleziono szczątki zwierząt lądowych, które - jak wykazały badania paleontologiczne - zamieszkiwały otoczenie jaskini w okresie późnego trzeciorzędu.
http://lodzkie.travel/?kat=ochrona_przyrody&sub=7&id=13
Wikipedia:
Jaskinia Ewy - krasowa jaskinia znajdująca się na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej (Wyżyna Wieluńska) w otulinie Załęczańskiego Parku Krajobrazowego. Jaskinia została uznana w 1998 r. za pomnik przyrody.
Położona jest na południe od wsi Draby (gmina Działoszyn, powiat pajęczański), w zachodniej części szczytu Góry Draby (230 m n.p.m.).
Jaskinia została odkryta w 1974 roku przez geologa z Uniwersytetu Wrocławskiego, Adama Szynkiewicza, który na cześć swojej żony nazwał ją imieniem "Ewa". Jaskinia jest własnością prywatną rodziny Drabów (Draby nr 15) i możliwe jest jej zwiedzanie.
W wyniku eksploracji i badań naukowych jaskini w latach 70. XX wieku odnaleziono szczątki zwierząt lądowych z okresu trzeciorzędu; jest to tzn. brekcja kostna, czyli zespolone kalcytem zwierzęce szczątki kostne.
Poprzez pionową studnię krasową o głębokości ok. 8 metrów przechodzi się do wnętrza Jaskini Ewy. Długość korytarzy jaskini wynosi ok. 40 m. Jaskinia powstała w jurajskiej skale wapiennej, w wyniku długotrwałego działania procesów krasowych. Wnętrze jaskini i szata naciekowa zostały poważnie zdewastowane.
W pobliżu jaskini, na zboczach góry Draby, znajdują się wyrobiska kamieniołomu, który także został uznany za pomnik przyrody.
1992 r.
Góra Kapliczna
Góra Kapliczna, wzgórze w gminie Działoszyn. Na szczycie znajduje się kapliczka, stąd nazwa góry. Wysokość 220 m.
1992 r.
Góra Raciszyn
Góra Raciszyn, wzgórze w gminie Działoszyn. Wysokość 211,1 m. (według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.). Inne źródła podają wysokość 215 m. Na wzniesieniu znajduje się kilka kamieniołomów i dwa wapienniki.
1965 r.
Wzgórze Zamkowe
Wzgórze Zamkowe, wzgórze w gminie Sieradz. Wysokość ?
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karta 247.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Józef Wojciechowski z Sieradza, woźny przysięgły, będąc w pełni władz fizycznych i umysłowych, złożył przed urzędem dobrowolne zeznanie, w którym zaświadczył, że na oficjalne wezwanie Pułkownika Wojsk Koronnych Kazimierza Albina Lenartowicza udał się na teren zamku sieradzkiego (gdzie "dawnemi czasy" znajdowała się wieża) w towarzystwie dwóch szlachciców, Ignacego Chlebowskiego i Tomasza Kobylańskiego, powołanych jako naoczni świadkowie w tej sprawie, i po przybyciu na miejsce mężczyźni wspólnie stwierdzili, że zamek jest całkowicie zrujnowany i pusty, nie ma w nim jakichkolwiek warunków do przebywania czy mieszkania, brakuje wszelkich pomieszczeń nadających się do użytku, zarówno zamek, jak i wieża są całkowicie pozbawione okien i drzwi, a samo dojście do ruin tego obiektu jest niezwykle utrudnione i stwarza fizyczne niebezpieczeństwo.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karta 247.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument sporządzony 14 sierpnia 1792 roku stanowi oficjalne, dobrowolne doniesienie złożone przez będącego w pełni władz umysłowych i fizycznych Józefa Wojciechowskiego, woźnego przysięgłego z Sieradza, który oświadczył przed urzędem, że w asyście dwóch świadków ze stanu szlacheckiego, Marcina Tyminieckiego oraz Marcina Zelżańskiego, doprowadził Wielmożnego Kazimierza Albina Lenartowicza, Pułkownika Wojsk Koronnych, do odbycia nakazanej prawem kary uwięzienia ("do wieży", a w zasadzie do pomieszczeń kancelarii z racji braku fizycznej wieży w tym miejscu, co zostało potwierdzone przeprowadzoną tego samego dnia wizją), a czynność ta była bezpośrednim wykonaniem prawomocnego wyroku Trybunału Koronnego wydanego 22 maja bieżącego roku w procesie toczącym się pomiędzy wspomnianym pułkownikiem Lenartowiczem z jednej strony, a Jaśnie Wielmożnym Stawiskim, Sędzią Ziemskim Sieradzkim oraz innymi osobami z drugiej strony, o czym woźny wiernie i zgodnie z procedurą zaraportował władzom.
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karta 249.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi urzędowe oświadczenie dobrowolnie złożone przez opatrznego Tomasza Bugajskiego z Dąbrowy Wielkiej, pełniącego funkcję woźnego przysięgłego, w którym zeznaje on w pełni władz umysłowych i fizycznych, iż w dniu dzisiejszym formalnie wyprowadził z wieży (czyli tutejszej kancelarii) Wielmożnego Kazimierza Albina z Giezgiezłowca Lenartowicza, Pułkownika Wojsk Koronnych. Wyprowadzenie to oznaczało zakończenie kary jednego tygodnia osadzenia, która rozpoczęła się 14 sierpnia i dobiegła końca ściśle według wytycznych wyroku Najjaśniejszego Trybunału Koronnego Piotrkowskiego z dnia 11 maja bieżącego roku, wydanego w sprawie pomiędzy ukaranym pułkownikiem Lenartowiczem a Jaśnie Wielmożnym Stanisławem Stawiskiem, Sędzią Komisariatu Granicznego Województwa Sieradzkiego, oraz innymi stronami, przy czym cała procedura zakończenia kary i uwolnienia została przeprowadzona w obecności wskazanych świadków – Urodzonych Andrzeja Skąpskiego oraz Jana Chylkowskiego, o czym woźny dokonał stosownego, oficjalnego doniesienia urzędowego.
1992 r.
Fot. Piotr Tameczka
1792
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karta 247.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Józef Wojciechowski z Sieradza, woźny przysięgły, będąc w pełni władz fizycznych i umysłowych, złożył przed urzędem dobrowolne zeznanie, w którym zaświadczył, że na oficjalne wezwanie Pułkownika Wojsk Koronnych Kazimierza Albina Lenartowicza udał się na teren zamku sieradzkiego (gdzie "dawnemi czasy" znajdowała się wieża) w towarzystwie dwóch szlachciców, Ignacego Chlebowskiego i Tomasza Kobylańskiego, powołanych jako naoczni świadkowie w tej sprawie, i po przybyciu na miejsce mężczyźni wspólnie stwierdzili, że zamek jest całkowicie zrujnowany i pusty, nie ma w nim jakichkolwiek warunków do przebywania czy mieszkania, brakuje wszelkich pomieszczeń nadających się do użytku, zarówno zamek, jak i wieża są całkowicie pozbawione okien i drzwi, a samo dojście do ruin tego obiektu jest niezwykle utrudnione i stwarza fizyczne niebezpieczeństwo.
1792
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karta 247.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument sporządzony 14 sierpnia 1792 roku stanowi oficjalne, dobrowolne doniesienie złożone przez będącego w pełni władz umysłowych i fizycznych Józefa Wojciechowskiego, woźnego przysięgłego z Sieradza, który oświadczył przed urzędem, że w asyście dwóch świadków ze stanu szlacheckiego, Marcina Tyminieckiego oraz Marcina Zelżańskiego, doprowadził Wielmożnego Kazimierza Albina Lenartowicza, Pułkownika Wojsk Koronnych, do odbycia nakazanej prawem kary uwięzienia ("do wieży", a w zasadzie do pomieszczeń kancelarii z racji braku fizycznej wieży w tym miejscu, co zostało potwierdzone przeprowadzoną tego samego dnia wizją), a czynność ta była bezpośrednim wykonaniem prawomocnego wyroku Trybunału Koronnego wydanego 22 maja bieżącego roku w procesie toczącym się pomiędzy wspomnianym pułkownikiem Lenartowiczem z jednej strony, a Jaśnie Wielmożnym Stawiskim, Sędzią Ziemskim Sieradzkim oraz innymi osobami z drugiej strony, o czym woźny wiernie i zgodnie z procedurą zaraportował władzom.
1792
Źródło:
Agad, Księgi ziemskie i grodzkie sieradzkie, Libri relationum, sygn. 56-187, karta 249.
Dokument streścił Piotr Tameczka.
Dokument stanowi urzędowe oświadczenie dobrowolnie złożone przez opatrznego Tomasza Bugajskiego z Dąbrowy Wielkiej, pełniącego funkcję woźnego przysięgłego, w którym zeznaje on w pełni władz umysłowych i fizycznych, iż w dniu dzisiejszym formalnie wyprowadził z wieży (czyli tutejszej kancelarii) Wielmożnego Kazimierza Albina z Giezgiezłowca Lenartowicza, Pułkownika Wojsk Koronnych. Wyprowadzenie to oznaczało zakończenie kary jednego tygodnia osadzenia, która rozpoczęła się 14 sierpnia i dobiegła końca ściśle według wytycznych wyroku Najjaśniejszego Trybunału Koronnego Piotrkowskiego z dnia 11 maja bieżącego roku, wydanego w sprawie pomiędzy ukaranym pułkownikiem Lenartowiczem a Jaśnie Wielmożnym Stanisławem Stawiskiem, Sędzią Komisariatu Granicznego Województwa Sieradzkiego, oraz innymi stronami, przy czym cała procedura zakończenia kary i uwolnienia została przeprowadzona w obecności wskazanych świadków – Urodzonych Andrzeja Skąpskiego oraz Jana Chylkowskiego, o czym woźny dokonał stosownego, oficjalnego doniesienia urzędowego.
Wisła 1901 tom 15 zeszyt 2
Sieradz był dawniej
taki ogromny, że było w nim 75 kościołów; jest tu Tatarski
rynek, a miejsce „Krasawy" pod
miastem jest nazwane tak na pamiątkę, że się krew krasna tak
lała, jak teraz rzeka. Tatarzy strzelali do wojsk naszych, ale Bóg
uczynił cud, że w miejscach, gdzie wojsko naszego nie było,
słyszeli strzały, i Tatarzy bili sami siebie. Wołali: „świtaj,
Boże!" — bo nie było widać jasności dziennej od dymu, a
ciemność panowała taka, że zasłoniła blask słońca, i przez
dwie doby panowała noc.
Na zamku
sieradzkim, to jest na pagórku, gdzie niegdyś stał ów zamek, w
czasie napadów tatarskich zakopano skarby, a opowieść ludu dodaje,
że złoto to przetapiają djabli w korycie i mieszają je o północy,
rozpalając ognie.
Od tatarskich
napadów po dawnych fosach przechadza się kobieta w bieli,
olbrzymiego wzrostu, a widząc żywego, brząka kluczami; wówczas
strach taki ogarnia człowieka, iż włosy na głowie dębem mu
stają. Razu jednego o zmierzchu szła kobieta i ujrzała coś
siedzącego na
zamkowym wzgórzu; sądząc, że ją ktoś chce przestraszyć,
zbliżyła się i chciała figlarza z tyłu uchwycić za głowę, ale
z przestrachem uczuła, że postać, której dotknęła, była zimna
jak lód i rozwiała się w jednej chwili.
Obok zamku była studnia,
i w nią w czasie najazdu tatarskiego rzucano złoto i kosztowności;
djabeł tych skarbów pilnuje, ukazując się często w postaci
dzikiego Tatara.(...)
Ignacja Piątkowska.
Dziennik Łódzki 1971 nr
224
Lato to nie tylko czas
żniw dla rolników, lecz również wytężonej aktywności
archeologów. Na terenie ziemi łódzkiej przeprowadzono też wiele
interesujących badań archeologicznych, którym warto poświęcić
teraz „dożynkowe" podsumowanie.
Obiektem badań były
nie tylko stanowiska zupełnie nowe, lecz również takie, które
penetrowano już dawniej. I tak na przykład prof. dr Konrad
Jażdżewski prowadził dalsze poszukiwania w Przywozie (pow.
Wieluń), gdzie istniało stanowisko z okresu rzymskiego i gdzie
prof. Jażdżewski dokonał już wielu ciekawych odkryć, m. in.
rozszyfrował tajemnice „mogiły
książęcej".
Do ciekawszych badań
tegorocznych należą te, które prowadził mgr B. Abramek w
Strobinie (pow. Wieluń). Natrafiono tu na osadę obronną z okresu
rzymskiego. Wykopano wiele przedmiotów
codziennego użytku jak narzędzia, ozdoby, fragmenty naczyń, co
sprawiło, że dalsze badania kontynuowane będą w Strobinie w roku
przyszłym.
(...) Archeologowie nasi
prowadzili badania na terenie przyszłego Zalewu Sulejowskiego, na interesującym
stanowisku paleolitycznym w Osiakowie, w starożytnym grodzisku w
Rękoraju, w Stobnicy (.pow. Piotrków), na Górze Zamkowej w
Sieradzu itd. (...)
M. JAGOSZEWSKI
Niemiecka Góra
Niemiecka Góra, wzgórze w gminie Poddębice. Znajduje się na południe od wsi Kałów. Wysokość 143,9 m. (według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.)
1992 r.
Lisia Góra
Lisia Góra, wzgórze w gminie Sędziejowice. Wysokość 208,77 m. (według mapy w skali 1:10 000 z 1992
r.)
r.)
1992 r.
Łysa Góra
Łysa Góra, wzgórze w gminie Poddębice. Znajduje się na południe od wsi Kałów. Wysokość ?
1992 r.
Góry
Góry, wzgórze w gminie Wróblew. Wysokośc 157,9 m.
(według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.)
1992 r.
Fot. Piotr Tameczka
Góry Garczarka
Góry Garczarka, wzgórza w gminie Zadzim. Wysokość 146,8 m. (według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.)
1992 r.
Góra Mogiła
Góra Mogiła, wzgórze w gminie Wierzchlas. Wysokość 203,2 m. (według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.)
1992 r.
wtorek, 2 grudnia 2014
Byłek wzgórze
Byłek, wzgórze w gminie Sędziejowice. Wysokość 157,1 m. (według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.)
1992 r.
Buki wzgórze
Buki, wzgórze w gminie Działoszyn. Wysokość
237.9 m.
(według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.)
Góra Buki (237.9 m n.p.m.) to ciekawy ostaniec wapieni górnojurajskich położony, na Wyżynie Wieluńskiej, w granicach Załęczańskiego Parku Krajobrazowego (ZPK), w sąsiedztwie wsi Węże i Draby (gmina Działoszyn, powiat pajęczański), wyróżniający się pięknymi skałkami i interesującymi formami rzeźby krasowej.
Pod szczytem Góry Buki znajdują się dwa wapienniki - piece do wypalania wapna, a na południowym zboczu - dziś już nieczynne kamieniołomy. W tych ostatnich zaobserwować można odkrywki wapieni skalistych i uławiconych, a także odnaleźć skamieniałości z okresu jury górnej.
W północnej części wzgórza znajdują się niewielkie skałki, zbudowane z nieuławiconych wapieni górnojurajskich. Na skałkach tych występuje bogata roślinność wapieniolubna, a na grzbiecie - murawy kserotermiczne.
W kamieniołomie po zachodniej stronie wzgórza znajduje się niewielka Jaskinia Buki. Po Górze Zelce Góra Buki jest najcenniejszym i najładniejszym ostańcem w parku.
http://lodzkie.travel/?kat=ochrona_przyrody&sub=7&id=11
Góra Buki (237.9 m n.p.m.) to ciekawy ostaniec wapieni górnojurajskich położony, na Wyżynie Wieluńskiej, w granicach Załęczańskiego Parku Krajobrazowego (ZPK), w sąsiedztwie wsi Węże i Draby (gmina Działoszyn, powiat pajęczański), wyróżniający się pięknymi skałkami i interesującymi formami rzeźby krasowej.
Pod szczytem Góry Buki znajdują się dwa wapienniki - piece do wypalania wapna, a na południowym zboczu - dziś już nieczynne kamieniołomy. W tych ostatnich zaobserwować można odkrywki wapieni skalistych i uławiconych, a także odnaleźć skamieniałości z okresu jury górnej.
W północnej części wzgórza znajdują się niewielkie skałki, zbudowane z nieuławiconych wapieni górnojurajskich. Na skałkach tych występuje bogata roślinność wapieniolubna, a na grzbiecie - murawy kserotermiczne.
W kamieniołomie po zachodniej stronie wzgórza znajduje się niewielka Jaskinia Buki. Po Górze Zelce Góra Buki jest najcenniejszym i najładniejszym ostańcem w parku.
http://lodzkie.travel/?kat=ochrona_przyrody&sub=7&id=11
1992 r.
Biała Góra
Biała Góra, wzgórze w gminie Wierzchlas. Wysokość 200,6 m. (według mapy w skali 1:10 000 z 1992 r.)
1992 r.